kendimi, kader filmindeki bekir'in pavyonda dayak yedikten sonra sigara içmeye gittiği sahilde, önünden boşluğa doğru uçan naylon poşet gibi hissediyorum.
kendimi, kader filmindeki bekir'in pavyonda dayak yedikten sonra sigara içmeye gittiği sahilde, önünden boşluğa doğru uçan naylon poşet gibi hissediyorum.
insan uzun süre anlaşılmayınca hiç kimseyi sessizliğini bozacak değerde görmüyor.