evlilik teklifi aldığım zaman eşime şunu söylemiştim. "bu yola iki kişi çıkıyoruz ne ben ailemi bu ilişkiye karıştırırım ne de sen karıştır. şu zamana kadar hiç büyük kavga yaşamadık aileler işin içine girince hep huzursuzluk çıkıyor bunu yaşamayalım" ama gelin görün ki öyle bir anne var ki başımızda evlerden ırak. ailem hem benim hem de abimin evlilik hayatlarında yapıcı olan taraftı hep. aman saygını bozma, evlilik stresinden olur böyle şeyler, sen alttan al kızım ilk defa çocuk evlendiriyorlar, alışma sürecindeler sakın bir şey deme diye diye şu ana geldik. ama öyle bir haksızlığa uğradım ki artık bu son diyorum. oğluyla tartışır faturası bana patlar çünkü ben ağaç kovuğunda yetiştim ya ben insan değilim. hep sessiz kaldım sözlük. durduk yere laf soktu, kalabalık ortamda laf çarptı, tavır yaptı, güya uyarıyırmuş gibi sert yaptı. nikahımdan 1 hafta önce "zaten boşanacaksınız, sen kocanın bize olan düşkünlüğünü sorun yapacaksın doğum haritanda öyle gözüküyor" dedi. en son hakaretler, belalar okudu, beni gördüğü yerde saçımı yolacakmış, ayrılacağımızı söylemiş yine sessiz kaldım ki eşim de daha fazla arada kalmasın çünkü bu hareketlerden dolayı hem üzülüyor hem utanıyor. artık bu haksızlığa dayanamıyorum. çünkü eşimle barışır barışmaz eşim bana köpek çekmeye başladı. artık hareketlerime tahammül etmeyecekmiş işime gelirseymiş. ödevini yaparken yardım ediyordum ve gereksiz yere yükseldi o bana yükselince ben de ona yükseldim. tahammül edemediği tavrım bu. çünkü analı oğullu sessiz kalmama çok alışmışlar ama bu devran böyle dönmeyecek. 30 yaşına gelip de hala annesinin fitnesiyle bana kötü davranıyorsa, uğradığım hakaretlerden dolayı bir özür diletemiyorsa ondan ne koca olur ne de baba. yol yakınken ben pes ediyorum artık. o kadını tanıdığım güne lanet olsun. burnunu bir an bile çıkarmadı ilişkimizden. şimdi istediği oldu alsın oğlunu ömür boyu koynunda yatırsın