y kuşağıyım. rahatım, kariyerli hatta pek çok insanın saygı duyduğu, yapmayı istediği bir mesleğe sahibim. buna rağmen maaş almaya devam edeceksin ama unvan, titri bırakıp uğraştığın şeyleri hiç uğraşmamış sayacağız deseler bir dakika durmam, bırakırım çalışmayı. sadece gençler değil orta yaşlılar için de geçerli bu.
çalışma ortamı nerede olursanız olun nefret edilecek bir ortam. süreklilik sağlamak, devamlı psikolojik baskı ve stres, önünde havuç olan at gibi nereye gittiğini bilmeden koşup durmak... ne için? 70-80 sene ömrüm var başıma başka bir iş gelmezse. 40 yaşına yaklaştım, yarısı gitti. iş hayatım boyunca rahat edip stressiz şöyle oh be diyerek yaşadığım mutlu olduğum zaman dilimi yok. yok arkadaş abartmıyorum, yok. tatile gittim evet, ama orada dahi acaba bir sıkıntı çıkacak mı diye düşünüp zehir ettim kendime. bu anksiyete durumu sadece benimle ilgili değil, her işin yapısında bu stres var. tek kelimeyle bıktım. çalışmak istememek kadar normal bir durum yok. çok çalışarak ölümü hızlandırıyoruz olay bundan ibaret.
balli dudakli badak1 profili
-
gençlerin çalışmak istememesi