allahım nasıl üzüldüm anlatamam. hem o minicik bebeğe hem de anneye.
kanım donmadı yalnız, kendi geçirdiğim kötü günleri hatırladım.
hamilelik ve akabinde doğum sonrası yaşanan süreç kadınlar için bambaşka bir dünyaya açılan bir kapı.
14 aylık oğlumu uzun tedaviler sonrasında kucağıma aldım. canımdan can. sevmemem mümkün mü?
5. ayındayken bir kaç sefer oğluma zarar vermemek için kendime zarar verirken buldum kendimi. sonra bir gece öldürmekten (evet aynen böyle) korktuğum için eşimi uyandırdım ve bana yardım et dedim.
ertesi gün psikiyatrideydik. yaklaşık 10 aydır devam ediyor tedavim.
şükür ki ben bu süreci kazasız atlattım.
fakat maalesef bu kadar şanslı olmayan kadınlarımız var. bu kadın gibi.
ülkemizde anne olma ehliyetinin sorgulanmasından önce doğum öncesi ve sonrası kadınlara verilecek psikolojik destek çok daha önemli. keşke böyle bir imkan olsa.
sağlıklı nesiller sağlıklı annenin dokunuşları ile kurulur.
bugün bu bebekten daha şanslı olup hayatta kalan fakat annenin psikolojik şiddetine maruz kalan o kadar bebek vardır ki kapalı kapılar ardında. en az bu haber kadar acı olan da bu gerçektir.
delidda1 profili
-
konya'da ağlayan çocuğunu yastıkla boğan anne