Sık geçen başlıklar

istanbulluların istanbul dışında hayat yok sanması 7

ekşi'de gör
bence herkesin istanbul'u ayrı.

rumelihisarı'nda oturan adamın istanbul'u övmesini anlarım da, esenler'de oturup her gün servisle beylikdüzü'ne gidenin yaşadığı hayat değil bana göre.
ben ilk kez istanbul'dan çıktığımda 2 olay yaşamıştım ki süper cehaletim çok eğlenceliydi.

- ilçeler arası bir seyahat yapmak için otogara gidip otobüse binmemiz gerek diyen arkadaşıma "neden iett'ye binmiyoruz" diye sormuştum.

- çarşıya inelim diyen arkadaşıma "çarşı ne?" diye sormuştum.

gerçek bir olgudur, büyük cehalettir. *
22 yıl yasadim 13 yıl olucak taşınalı , arada gider bir iki hafta kalırım işlerim için , mümkün olduğunca gitmemeye çalışıyorum sadece aktarma uçuşlarda bir iki saat hava alanında vaktim geçiyor orda bile ben bu şehirde nasıl yasamisim hissine kapiliyorum, ara ara düşünmüyorum değil istanbul başka bir milletin elinde olsaydi bu kadar güzel bir şehir bu kadar yaşanmaz bir yer olurmuydu diye .
hayat degil o. onun adi : “savasci sendromu”

bir psikologun makalesinde denk gelmistim. savasci sendromu diye birsey var. savasta yeralan o baski sinir harbi strese alisan askerler, savas bitip evlerine donduklerinde bir sendroma yakalanirlarmis. bu huzur hissiyati, sessizlik dinginlik onlara mutsuzluk verir ve akabinde bunyeleri tekrar savas ortamina geri donmek, alistiklari adrenaline stresli ortama kavusmak icin can atarmis.

istanbulda yasamakta boyle iste. savasci sendromuna yakalaniyorsunuz. yakalaniyoruz. ben de 13 sene istanbulda yasadim. o strese kavga gurultu adrenalin heyecana cok pis alistirir adami istanbul. sonra birakipta sakin sessiz guzel bir hayata basladin mi bir sure sonra hatirlatmaya baslar kendini savasci sendromu. yasamadigini dusunursun. kendine o kadar cok vaktin kalir ki kucuk cocuklar gibi onunla ne yapacagini bilemez birilerine danismak istersin. kendinle kalirsin uzun yillar sonra ilk defa.

evet zordur istanbul’un savasci sendromundan kurtulmak. zaman alabilir. mesakatli olabilir. ama deger. sabredin. ama bir yil ama bir kac yil. sabredin. zihniniz normal bir insan oldugunuzu, sizin de huzur ve sukunet icinde yasayabileceginizi farkettigi an cok sey kazanacaksiniz. belki de omrunuze omur katacaksiniz. sagliginizi iyilestirecek beyninizi kemiren gereksiz stres ve kosusturmacalardan kurtararak bunyenize verebileceginiz en guzel hediyelerden birini vereceksiniz.

sabredin. gececek...
istanbulluyum,istanbul dışında yaşıyorum 5 yıl
oldu.cevap veriyorum:haklılar hayat yok.
asıl hayat istanbul dışındadır artık.

hala aktivite filan diyenler var kafalara gel.

hangi aktivite? hani şu gidiş geliş 5 saati trafiğe verdiğin aktivite mi?
41 yıllık bir istanbullu olarak "istanbul'da hayat yok" diye düşünüyorum.