canım annemdir.
evinde hiçbir şeyi değiştirmedim.
her şey bıraktığı gibi; düzenli ve tertemiz.
çamaşırları ve giysilerinin arasında duran arap sabunlarına bile dokunmadım.
geceliğini ütüledim, yatağının üzerine koydum.
salonda o hep oturduğu koltuğu, mutfaktaki yeri, kullandığı kap kaçak, hepsi yerinde.
diriltebilsem, mezarından alıp eve getirsem;
o çok sevdiği mutfağında televizyonunu açsa, bir yandan dizisini seyrederken ben de pastaneden aldığım eklerleri ikram etsem...
yine konuşsak...
bana anlatsa nerelere gitti, neler yaptı...
ben ona anlatsam, onu ne kadar çok özlediğimi söylesem.
konuşsak her şeyden...
evim, dese, bıraktığım gibi... çok teşekkür etse...
onu ulukent'e, o etlerini çok sevdiği kasaba götürsem... iki yıl önce, mayıs ayında niyetlenmiştik... hasta oldu, canımın içi. ardından da hastaneye yattı. birlikte gitsek; o günler geride kaldı, anneciğim, desem.
ellerinden öpsem...
çok özlüyorum... inanın çok özlüyorum... içimden koskocaman bir parça yok olup gitti. telafisi mümkün değil.
26.09.2023 · 28. sıra
dandik tavsan
25.09.2023 15:44