kardeşim “abla uyan, annem uyanmıyor” dedi.
koştum, bayılmıştır uyanır dedim.
seslendim “annecim lütfen kalk şaka yapma beni duyuyorsun” dedim kalkmadı. gözleri sımsıkı kapalıydı. babama döndüm anneme inat açıktı gözleri. inanmadım hastaneden iyileşir gelirler sandım. mahalleli cesetleri taşıyalım dedi. aklımı yitiriyorum sandım. son muydu görüşüm? nasıl dayanacaktım. dokundum. üşüdüğümde ısınmak için kollarının arasına girdiğim anneme sarıldım nasıl soğuktu. anladım sondu. öptüm. son oldu.
cesetlerinden korkmadım mümkün olsa onlarla yattıkları toprakta yatacaktım.
23.08.2018 · 18. sıra
ezzra
22.08.2018 00:02