22 aralık 2016 ışid'in 2 askerimizi şehit etmesi 11

emperyalizm uşağı suudi kralı kadar değer görmedikleri ülkeleri için can vermişlerdir. bugün aileleri ve bir kaç ekşi sözlük yazarı dışında hatırlanmayacaklardır.

asla unutulmayacaktır.

medyanın ve siyasilerin bu olayı görmezden gelmesi de ayrı rezillikti.

iki askerimizi diri diri yakıtılar, full hd videosunu internete verdiler;
bizimkiler ise islamcı teröristlere laf etmemek adına olayı yok saydılar, sonra fake dediler...

bunlara ne desek az kalır.

edit: akgavatlar mesaj yoluyla pislik saçmaya başladı hemen.
islamcı teröristlerin askerlerimizi yaktığı konuşulmasın, unutulsun istiyorlar.
akgavat tabirini o kadar iyi hak ediyorlar ki!

unutmadık üstelik onları orada işid'e terk edenleri hiç unutmadık, işidçileri türkiyeye salan orospu çocuklarınıda hiç unutmayacağız. bunların hepsinin hesabı sorulacak.

türkiye'nin yarısının nasıl göz göre göre bu olayı hasır altı etmeye çalıştıklarını ömrüm boyunca unutmayacağım.

unutmadık, unutmayacağız. yok öyle ölü taklidi yapmak, sike sike açıklayacaksınız.

bu olayın örtpas edilmesini isteyen, 2 kardeşimizin akıbetinin ne olduğunu sorgulamamızdan rahatsız olan orospu evlatları bilsin ki, bu başlık her zaman diri kalacak.

o çocukların çığlıkları gitmiyor hala aklımdan. hani siyasi çıkarlar uğruna bu olayın örtpas edilmesini bekliyorsunuz ya, sizin o siyasi çıkarlarınızı sikeyim ben. nah unuturuz. karşıma çıkan herkese anlatıp, bu olayı hatırlatıyorum. hadi gelin susturun.

olayın üstüne gidilmesi için gerekli baskıyı yapmayan, hiçbir sike merhem olamayan basiretsiz muhalefetin de ta amına koyayım. yiyin için sıçın amına koyayım. kukla gibi orda oturup, eşşek yüküyle maaş alın diye seçiyoruz sizi zaten.

üzerinden tam 1 (yazıyla bir) sene geçen vahşet. bu bir sene boyunca iktidar, muhalefet, medya, tsk, stk vs kim varsa ağzını açıp bu katliamla ilgili tek kelime etmedi, hiç olmamış gibi davrandılar. sadece genelkurmay görüntülerin gerçek olup olmadığını inceleyeceğini söyledi ama aradan 365 gün geçmesine rağmen inceleme bir türlü bitmedi!
bu arada şehitlerden sadece birinin şehitliği doğrulandı ama nasıl şehit edildiği hakkında tek kelime edilmedi. diğer askerle ilgiliyse ölüm suskunluğu devam ediyor.

bir sene önce bugün türk askeri resmen sahipsiz bırakıldı.

gerçekleri unutmayalım.
yaşananları her şeye rağmen, ne kadar acı olursa olsun, ne kadar rahatsız ederse etsin, ne kadar unutmak istersek isteyelim hatırlayalım. öyle bir basın var ki artık, tarih bizim hafızalarımızda kalanlarla yazılacak.

yaklaşık 2 sene önce iki askerimiz kaçırıldı ve bundan yaklaşık 10 ay önce de iki gencecik çocuğun cayır cayır, anne çığlıkları atarak yakıldığını, vahşice öldürüldüğünü gördük. videolar için montaj, bunlar uydurma görüntüler, halkı galeyana getirmek için yapıldı dedi yetkililer. ben bu çocuklardan birinin anne babası olsam dünyada hiçbir şeye inanmadığım kadar inanırdım o yetkililere. ağızlarından çıkan bu cümlelerin gerçekliği hayatta tutardı beni. muhtemelen de öyle oldu.

demek ki insan gelmeyeceğini bildiği halde beklemeye de bir yere kadar dayanıyormuş. sefter taş'ın babası sonunda gaiplik davası açtı. ben bu ne demek bilmiyordum bu haberi okuyana kadar. keşke hiç bilmeseydim. yani diyor ki baba "benim oğlum askere gitti, sonra bir daha dönmedi, birileri dedi ki oğlun öldü ama annesi oğlumuz gelecek diye bekliyor hala, her gün ağlayarak, ilaçlar alarak bekliyor sefer gelecek diye. öldüyse öldü deyin, oğlumdan bir haber verin" (allah kahretsin, nefesim daralıyor yazarken bile. bu insanlar yaşadı, yaşıyor hala. nasıl dayanıyorlar bilmiyorum)

davanın açılmasından 3 gün sonra evlerinin kapısını garnizon komutanı ve kaymakam çalıyor. diyorlar ki "oğlunuz öldü, o görüntüler gerçek, emin olmak için bekledik. ama merak etmeyin ığdır'da sizin köyün mezarlığına bir anıt mezar yapacağız, oğlunuz için de şehitlik verilecek"

kendinizi o ailenin yerine koyun diyemiyorum çünkü şu durduğum yerden bile acı çok gerçek ve çok keskin. çocuğumun anne çığlıkları atarak yandığını bilerek yaşamak nasıldır diye sormuyorum, bu ancak filmlerde, dizilerde olur.
bir hiç için, koskaca bir hiç için bir ailenin can'ı gitti. hem de bir canlının başına gelebilecek en korkunç şekilde.
ali ismail dövülerek öldürüldüğünde emel anne "keşke kurşunla vurulsaydı, çok canı yandı oğlumun." demişti. sefter'in annesi nasıl bir ölüm isterdi acaba.

bu ülke çocuklarına daha az acılı ölümlerin hayalini kuran annelerin ülkesi artık.
bunu unutmayın.

kurmaca, montaj diye götünü yırtan, saçma sapan argümanlarla gelip görüntülerin fake olduğunu söyleyen aşağılık sürüsü. o çok milliyetçi geçinen kansız pezevenkler. 3 saniye bile bültenlerine almayan dini, imanı, vatanı, namusu para olan satılmış medya organları, gazeteciler, anchormanler haydi ses çıkarın haydi bakalım tepkiniz ne olacak şimdi. hepinizden tiksiniyorum.

bu askerlerin yakildigi gun, sirf olay duyulmasin da oylar gitmesin diye "goruntuleri paylasip propagandaya alet olmayin!!!!" diye bogurenlerden birisi, kendi televizyonlarindan birine cikip 15 temmuz'da hayatini kaybeden ozel harekatcilarin patlama sonrasi videosunu sansursuz bir sekilde "ozel harekatcilar kömür oldu" diyerek yayinladi.

simdi bu videoya once montaj dediler simdi videoya gercek diyorlar

önce askerlere isid'e katildilar dediler simdi askerleri tuzaga düüsüren adamlar tespit edildi diyorlar.

bu askerle cayir cayir yanarken burada montaj diyen adamlari bu sözlük yönetimi neden hala yazar olarak tutuyor merak ediyorum.

bugun de unutmadigimiz olay, hala resmi aciklama yapilmadi.