sezaryenle doğum yaptim.
doğduğu günden itibaren ikibuçuk yıl her gün üç öğün kustu.
gündüzleri ve akşamüstü 30 dkyi geçmeyen şekilde uyudu.
geceleri emmek için defalarca uyandı.
diş çıkarması geciktiği için taneli besinleri yemeye alışması aylar aldı.
iki yaşında gürültüden ve insanlardan korkmaya başladı.
uzun bir süre benden, annemden ve babasından başka kimseyle konuşmadı.
okula başladığında farklı olduğu için arkadaşları ve öğretmenleri tarafından yadırgandı.
ben hepsini düzeltmek için gece gündüz onunla ve kendimle uğraştım.
okudum, doktorlardan fikirler aldım. kendi yöntemlerimle onun korkularını yenmesine, eksiklerini kapatmasına yardımcı oldum.
seslerden korkusu geçsin diye motosiklet öptüm ben.
merhaba desin diye günde beş kez bakkala götürdüm, bakkal ondan hoşlandığımı sanmaya başladı.
taneli yemiyor diye kivinin siyah yerlerini cımbızla aldım.
şimdi tamamen normal nitelendirmesine uymasa da eskisinden iyi.
artık arkadaşları, hobileri var. çene maşallah car car car.
çok iyi anneyim demek için gelmedim. hatta iyi bir anne olmadigimi düşünürüm genelde. ama eğer sadece sezaryenle dogurdum diye bunca emegimden sonra anne değilsin derseniz çok fena kalbinizi kırarım.