neden çıldırtsın ki? bu uçsuz bucaksız evrende bu kadar önemsiz olduğumuzu bilmek özgürleştirici değil mi? evren bizim kim olduğumuzu ve ne yaptığımızı siklemiyor. neden o zaman bu anlamlı olma çabası? bütün hayatını, toplumun kendisinden beklediği şeyleri yaparak geçiren modernitenin hadım ettiği yeterince insan -zaten- yok mu? evren bizden önce de buradaydı, bizimle ya da bizsiz de olmaya devam edecek.
ama şu da bir gerçek ki; var olan tüm bu manyakçasına geniş evrende benzersiz olduğumun farkındayım. evrenin başka hiçbir yerinde benim gibi biri asla olmadı. düşüncelerim bana ait ve ben gittiğimde benim gibi kimse bir daha var olamayacak. milyarlarca olabiliriz ama hepimiz, tıpkı yıldızlar gibi, apayrıyız. bazen bunu düşünüyorum ve bu da bana çok romantik geliyor.
ayrıca atomun bile içinde çok büyük boşluklar varken, üzerinde düşünülmesi gereken şey; evrenin büyüklüğü yerine, sonsuzluğa giden küçüklük değil mi? bence asıl çıldırtan şey bu dehşetengiz küçüklük.
14.05.2024 · 24. sıra
doruklardan indim galataya
13.05.2024 15:55