duygulandım biraz.
hayatımın en iyi günlerinden biriydi 4-3'lük maç. sanırım bir 6-7 sene aralıksız iç saha-deplasman her maça gittim. hayatımın en doğru kararlarından biriydi sanırım o gün o deplasmana da gidip orada bulunmak. maç çıkışı sağda solda binalarda fener formalı insanların alkışlarını gördüm. harbiden.
olcay'ın 90+2'si, ronaldo'nun japon bayrağı açtırdığı maç , 90'da sergen desem vs bunlar hep duygulandıran anlar. izmir kupa finali de oynanan maç ile değil o yolda yaşananlarla sürekli aklımdadır. kimse alınmasın hayatımda gördüğüm en troll tribün anı da bir fenerbahçe maçına denk gelir. fener'in müze baskını, bizim vapur çıkartmamız az buz işler değildi eyvallah ama korkak tavuk ortega muhabbetini 77 sene daha unutmam.
fenerli olsam da kleberson'un attığı o değişik golden sonra biz daha ayaktayken tuncay'ın 90+4 golü derdim muhtemelen. biraz fanteziye kaçsam da beraberlik golü falan olmasına bakmaksızın 9 kişi iken, tribündeki herkes fark beklerken oley çekerken o enteresan karambol golünü unutmazdım.
ama geliyoruz hafızada beliren ilk ana. ben bir maçta ölümden dönmüş olabilirim. bir iki kişiyi de öldürmek ya da yaralamak suretiyle zarar vermekten bir kahraman sayesinde kurtuldum. yeni açık setteyim. en üst kat. fink o voleyi koyduğunda hafif kafa güzelliği hafif deli ibo'nun ortası ile gelen bir golün şaşkınlığı ile aşağı doğru bir kaydım. bildiğiniz aşağıdakilerin üzerine doğru gidiyorum. 3-4 metre olsa yükseklik en azından 2-3 kişinin boynunu kırma bir yerlerine zarar verme ihtimalim çok yüksek. tam o sırada bir kahraman paçamdan tuttu. bildiğiniz ters bir şekilde, paçamdan tutulmuş şekilde sallandım biraz ve yukarı çekildim. pantolonumuz da sağlammış ki yırttık. bir an belirecekse en başta o 1-2 saniyelik aha lan gidiyoruz anı ve o sallandığım anlar gelir. ilk refleksi gösterip paçamdan tutan abi de hatırlıyorsa ve buraları okuyorsa gözlerinden öpüyorum.
01.10.2022 · 33. sıra
madafakamanki
30.09.2022 08:54 ~ 08:58