bugunguzelolacak 1

gencecik bir insanın bıçaklanmasının hala haklı görüldüğü olay. ülkece kafayı yedik sanırım. hala ama öyle ama böyle diye yazanlar var.

ben bu ülkede tıp fakültesini kazandım, bitirdim ve bir tıp hekimi olarak ığdır devlet hastanesinde mecburi hizmetimi yaptım. aynı zamanda memleketim olduğu için orayı seçtim çünkü en büyük sıkıntılardan birinin doktor sayısındaki eksiklik olduğunu biliyordum. memleketime 5 yıl hizmet ettim. sizilerin gitmeye korktuğu yerlerde, hizmet ettim.

dünyaya bir daha gelsem her şeye rağmen yine doktor olurdum o kadar çok seviyorum bu mesleği. kalbi duran bir hastanın kalbini tekrar çalıştırmanın verdiği hazzı dünyada hiç bir şeyden alamam çünkü bunu biliyorum. para için mi bu mesleği yapmayı seçtim? tabi ki iyi bir hayatım olsun, iş garantim olsun diye istedim bu mesleği. çok para kazanayım diye bir mesleği yapmak istemek suç mudur? bence değil. tabi o zamanlar kazandığım paranın aldığım risklere oranını bilmediğimden yaşayacağım sıkıntının ne olacağını hesap edemedim. çünkü benim ailem gidip doktor dövmüyordu, küfretmiyordu nereden bileyim.

kalp krizi geçiren hastayı yoğun bakıma yatırdım hasta sonradan yoğun bakımda öldü. 50-60 kişi kapıda toplanıp doktoru bize verin diye bağırırken ben işime devam etmek zorundaydım. bu baskı altında sizler tuvalete bile gidemezken ben başka hastalara bakmak zorundaydım. benim suçum neydi burda? doğru teşhis, yerinde müdahale ama hasta öldü ne yazık ki biz azraile engel olamıyoruz.

kurşunlanarak ölen hastayı kurtaramadık diye, 155'i arayıp çevik kuvvettin, etten ördüğü duvarın arkasından ölüm haberini yakınlarına verdiniz mi hiç? peki benim suçum ne burda? ben mi kurşunladım, ben mi öldürdüm?

beyin kanaması geçiren 85 yaşındaki kadını sevk etmemiz gerekiyor çünkü ilgili uzman yok hastanede dediğimde, hastanın oğlunun silahla beni kovalamasında suç ben de mi? yine mi ben suçluyum?

2 hafta önce ığdır'daydım. hasta sevki için beklenen ambulans geç geldi diye ambulans şöförü dövülüp 5 kaburgası kırıldı bunu da mı doktor yaptı? ve gördüm ki aradan geçen 9 yılda hiç bir şey değişmemişti memleketimde ne yazık ki

daha bir çok şey yazardım ama empati kurabilseydiniz zaten anlardınız. ne zaman ki çocuğunuz, kardeşiniz, eşiniz doktor olurda eve sağsalim döndüğü için dua edersiniz o zaman anlarsınız bizi, tıpkı benim annemin her nöbet sonrası eve döndüğümde yaptığı gibi.

allah serkan kardeşime yardım etsin. o'nu evladına, eşine, onu sevenlere ve tıp camiasına bağışlasın. o iyileşecek inşallah ve bu mesleği yapmaya devam edecek buna inanıyorum. ve sizin gibi it sürüleri gidip yine o'na hakaret edeceksiniz. o yine dimdik durup işini yapacak. bu işler hep böyle devam edecek ne yazık ki...