desem ki; vakitlerden bi nisan akşamıdır,
rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,
sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
senden kopardım çiçkelerin en solmazını,
toprakların en bereketlisini
sende sürdüm,
sende tattım yemişlerin cümlesini.
desem ki; sen benim için hava kadar lazım, ekmek kadar mübarek, su gibi aziz bişeysin. nimettensin. ninettensin.
desem ki; inan bana sevgilim, inan. evimde şenliksin, bahçemde bahar ve soframda en eski şarap. ben sende yaşıyorum sen bende hüküm sürmektesin. bırak ben söyleyeyim güzelliğini. rüzgarlarla nehirlerle kuşlarla beraber.
günlerden sonra bir gün şayet sesimi farkedemessen rüzgarların, nehirlerin, kuşların sesinden..bil ki ölmüşüm. fakat yine üzülme, müsterih ol. kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini. ve neden sonra tekrar duydugun gün sesimi gökkubede hatırla ki mahşer günüdür ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.