1-97 bölümleri o kadar güzeldi ki her diyalogdan bir aforizma çıkardı yani o derece. sırf abuzer-erdal ikilisinden bile bir sürü şey çıkar. tuncay-abidin'den bir sürü şey çıkar. iplikçi nedim'den tonla şey çıkar. deli hikmet'ten çıkar, seyfo dayıdan çıkar... memati'leri çakır'ları, aslan'ı, konseyi monseyi saymıyorum bile.
aklıma şu an için seyfo dayının sözü geldi. seyfo dayı öyle babacan bir karakteri ki hala unutamam. içine işliyor insanın...
çakır: ölen var mı?
seyfo: var
polat: kim öldü dayı?
seyfo: mertlik öldü yeğenim mertlik.