eskiden(çocukken), anma günleri, cumhuriyet kutlamaları, marşlar falan hep angarya gelirdi. insanlardaki duyguyu anlayamaz benimseyemezdim.
geçtiğimiz günlerde 29 ekim cumhuriyet bayramı yanımda 2,5 yaşındaki oğlum bando takımı geçerken marş söylemem için bana baktı. sanıyor ki şarkı söyleyeceğiz.
10. yıl marşını boğazım düğümlenmeden okuyamadım, sonunu getiremeden gözlerimdsn yaşlar süzüldü. istiklal marşını ne siz sorun ne de ben söyleyeyim...
bugün yine oğluma atatürk ile ilgili anıtkabir videosu izletirken siren sesi çaldı ve ben yine ağladım, içimdeki yumru büyüdükçe büyüdü daha da ağladım. oğlum yanağımdan süzülen yaşı aldı anne sen atatürk’e üzülme dedi.
bu kadar üzüleceğimi, bu kadar özleyeceğimi söyleseler belki inanmazdım, oluyormuş.
insan öylesine ilkelerini, ülküsünü ve fikrini seviyormuş ki öldükten yıllar sonra dahi üzülüyormuşsun.
11.11.2018 · 9. sıra
yasomitsu
10.11.2018 00:03