çok gururlu, merhametli ve annemi çok severdi. ben çok küçükken öldü ama aklımda hep bunlar ve yeşil gözleri kaldı.
küçük bir anımı anlatayım hayal meyal hatırlıyorum: annem bulundukları şehirde kalmak istemediği için kavga etmişler ve annem de tüm çocuklarını alıp dedemlere gitmiş. ben 5 veya 6 yaşındayım. ne kadar orada kaldık hiç bilmiyorum ama bir gün kapının önüne kocaman bir kamyon yanaştı ve önünde babamı gördüm.
tüm evleri satıp eşyaları bile çöpe atmış. komple sıfır eşyalar ile kamyonu doldurmuş ve bizi almaya gelmiş. hatırladıklarım: üzerinde baharatların adı yazılı lila rengi cam kavanozlar, kasetçalar, şimdi markasını hatırlayamadığım bordo kapağı olan elektrik süpürgesi ve sarı saçlı kocaman bir bebek...
annemin şok olduğunu “ sen ne yaptın!” dediğini hatırlıyorum. sonra babam bir taksi tutup bizi çok uzak ve alakasız olan annemin istediği şehire götürdü. önde taksi arkada kamyon, kucağımda bebeğim... kocaman oldum ama hala o bebeği unutamam.
gittiğimizden birkaç sene sonra 30’lu yaşlarını bitiremeden, sahte rakıdan zehirlendi ve 6 saat içinde hastanede beş parasız öldü. umarım gittiğin yer güzeldir. güzel adam seni çok özlüyorum, belki rüyama girersin...