turksolbek 2

bugün çok garipti be sözlük. çok çalıştım her zamanki gibi asla şikayet etmeden, ailem ziyaretime gelecekti; geldiler de. sinirlenmiştim iletişimsizlik olduğu için annemi görünce hastanenin önünde 50 metreden “anne” diye bağırdım. yanına gittiğimde kötü haber aldığında eli titreyen bir anne buldum. amcamın çok feci bir kaza geçirdiğini öğrendim. traktör devrilmiş ve üzerinden geçmişti biraz da. o an öldüğünü veya ölmek üzere olduğunu düşündüm. ama sakin kalmam lazımdı, mantıklı düşünmem lazımdı. çünkü ben bu tarz anlar için yetiştirilmiştim üniversite yıllarımda. ama babam, halalarım gerçekten çaresiz duruyorlardı.

ardahan’da yaşıyor baba tarafım. amcam da orada kaza geçirip devlet hastanesine götürülmüş, durumu çok ağırmış. ama bu akşamın gerçek efsanesi doktor musa bey gözünü karartıp amcamı ameliyata almaya karar vermiş. yaptığı şeyleri burada yazmaya kalksam sabah olur belki de. genel durumunu iyi hale getirmişler ama amcamın kaburgaları paramparça olup akciğerini delik deşik etmiş. iyi bir göğüs cerrahisi takımına ihtiyaç duyuyordu yani anlayacağınız...

civar şehirlerden ya trabzon’a ya da erzurum’a sevk edilmesi gerektiğini söylemişler orada en olmadı operasyonunu ardahan’da yapacaklarını söylemişler.

yemeğe götürme sözüm vardı ailemi. sözümü de tuttum bir yandan yanımda okuldan yakın arkadaşlarım da vardı kendi kendimize plan yapmaya, büyük hocaları ve bize yardım edecek insanları aramaya başladık. babamın çaresizce bana baktığını gördüm o an bir ruhen sendeledim ama ailemin bana olan güvenini boşa çıkaramazdım. her zamanki gibi ilk abime ulaşmaya çalıştım ama onun da eli kolu bağlıydı. kendime dedim ki “oğlum amcana nolursa olsun elinden geleni yapmak zorundasın.” sonrasında acil hocalarıma ulaştım erzurum bağlantıları vardı ve amcama acil tedavi için yardımcı olabilirlerdi ki oldular da. bu akşam tam bir teyakkuz hali vardı etrafımda ve ardahan 112’sen görüştüğüm bir doktor abi amcama yapılanları anlatırken gözlerim doldu bizimkiler görmesin diye masadan kalkıp uzakta bir yerde gözlerimin neminin geçmesini bekledim.

en sonunda gerekli her şeyi başarmış bir halde içimde garip bir huzurla eve girdim yarım saat önce. bu akşam bana iyilik yapan insanların hepsini tek tek aklıma yazdım. allah nasip ederse de ömrüm olursa hepsine yaptıklarını misliyle geri vereceğim çünkü bir can için sağlıkçıların ne kadar çırpındığını gördüm.

varsın bize sözlükte sövsünler, varsın bizi acillerde dövsünler, yaralasınlar, öldürsünler.

yılmayacağım ulan. yıldıramayacaklar. herkese ama herkese ettiğim yemin doğrultusunda davranacağım. vazgeçmeyeceğim insan sağlığına verdiğim değerden.

bu gece 1’de babasının beyninde kanser olduğunu söylediğim adam ona durumu dürüst ve makul şekilde aktardığımdan dolayı bana sarıldığı için vazgeçmeyeceğim. bu akşam amcam için uğraşan insanlar için vazgeçmeyeceğim. ailem için, sevdiğim için ailem dediğim insanlar için, devletim için vazgeçmeyeceğim. bu meselede tek kalsam bile ölene kadar insanların sağlığı için savaşmaya devam edeceğim bu da benim buraya yazılı sözüm olsun sözlük.

(bkz: trolleri haftasonu da çalıştıran kapitalist sistem)