theodeme 1

load'dan beri 27 yıldır yeni çıkacak her albümü bekler, çıktıkları gibi alıp dinlerim.
ondan öncekilerin çıkış anlarına yaşım yetmedi ama ilk dinleyişte en çok etkilendiğim black album olmuştu.
yani lars'ın az önce sinema gösteriminde
"kasetin a/b yüzünü bilenler" diye laf attıklarındanım.

bence bu süre içinde çıkan her albümün ortak özelliği, ilk dinleyişte vuran şarkılar yerine, dinledikçe sevilenlerin çoğunlukta olmasıydı.
aynı duyguyu 72 seasons da yaşattı.
yavaş yavaş sindirerek sevilecek 8 parçayla daha tanıştık (önce çıkan 4 şarkı sindirildi).

aşağıda sayacağım sebeplerden dolayı maalesef tam konsantre olarak dinleyemesem de, 40 yıllık kariyerlerlerine bakıldığında üst sıralarda yer edinecek, dinledikçe beğenilecek iyi bir iş olduğunu düşünüyorum.

ama maalesef bizim millet toplum içinde nasıl davranacağını asla öğrenemiyor, bilmiyor.

yani bu akşamki gösterime gelen tiplere bakıyorsun, hepsi düzgün belli seviyede insanlar gibi görünüyor. birsürü para verip gelinmiş ve çok özel birşeyi dikkatle dinlemek istiyorsun.
ama sonra bir bakıyorsun, gösteri başlamış ve izleyenlerin çoğunluğu durmadan konuşuyor.
vırvır vırvır durmadan konuşuyorlar arkadaş, inanılmaz hakikaten.

olum ne mal insanlarsınız lan. niye sinemaya geldiniz? cafeye gitseydiniz o zaman. bir de grup halinde dünyanın parasını harcadınız. hadi siz malsınız tamam da ortamda birtek siz yoksunuz, insanlar rahatsız oluyor düşüncesiz ibneler.

kimisi de telefon bağımlısı, sanki süte muhtaç bebeğiymiş gibi 2 saat bile ayrılamıyor aletten. whatsapptan yazışıyor, hemen önümde ekranı dikkatimi dağıtıyor, öbürü story peşinde.

sizin ben bomboş beyninizi skiim.

ondan sonra da olmamış abi yeaa diyor, sanki şarkıları doğru düzgün dinlemiş gibi.

telefon bağımlısı ve konuşmadan duramayan saygısız götler sinemaya alınmasın.

özür dilerim, çok doldum bu akşam. ama albüm güzeldi.