hz mantik 1

açılın yeni yaşadığım bir tecrübeyi paylaşmaya geldim.

özet geçeyim baştan; kanımca bu detaylardan birisi de sürekli kendini ispatlamaya çalışmasıdır. her konuda sizden aşağı olmadığını belirtmeye ihtiyaç duymasıdır.

dün tanıştığım biriyle başımdan geçen konuşma bu düşünceye ikna olmama yetti:
-sohbet sırasında laf açıldı, ne pozisyonda çalıştığımı sordu, yeni terfi aldığımı pozisyonumu yeni yeni öğrendiğimi söyledim. cevabı daha ben bir şey demeden "ben her yıl terfi alıyorum" şeklinde oldu.
-soyadımla ilgili bir soru yöneltti, ben de ailemin sanata yeteneği var ondan bu soyadı uygun görmüşlerdir sanırım, hala ailemin bir kısmı avrupa'da bu sanatı icra ediyor dedim. verdiği cevap; "bizim ailemizde de var, yok ben şunu yapıyordum da önemsemedim basit işler bunlar". gereksizce bir aşağı görme çabasına girdi.
-geleceğe yönelik planımı sordu. türkiye'de gay olmanın zor yurt dışına çıkmayı düşündüğümü 2-3 yıl sonraki planımda olabileceğini söyledim. şirketim de zaten bu tür tekliflerde bulunduğunu önayak olabileceğini belirttim. yorumu: "ben de gideceğim ama dediğin ülkelerde çok türk var, kötü ülkeler. bana da şirketim teklif etti; ama kabul etmedim"

vesaire vesaire... ben daha sormadan sürekli kendini açıklama, altta kalmama psikolojisindeydi arkadaş. gerçekten çok itici duruyor.

artık sonlarına doğru dayanamadım, orada yaşayacak kadar iyi mi dilin diye sordum. cevabıysa dilim yok şeklinde oldu. ben de şirketin için değerli birisi olmalısın, dilin olmadığı halde seni yurtdışına yerleştirme riskini alabiliyor dedim. hayır bozma amaçlı kurulmuş bu cümleye bile sevindi ya ben ona yanıyorum.