impatient warrior 1

her kız çocuğu gibi ben de barbie bebek hastasıydım. görünce elim ayağım titrerdi falan.
oyuncakçıları dolanmak büyük bir zevkken onları alamadan eve dönmek de büyük bir eziyetti. bütün barbie ve sindy'leri alıp eve götürmek isterdim diğer kızlara kalmasın diye. ^*bir gün yine oyuncak dükkanında kendimi kaybetmişken bir barbie bebek gördüm. benim için bütün bebeklerimden farklı, mükemmel bir bebek iken annem ve babam için evdeki diğer bebeklerimin türevi, sıradan bir bebekti. "ev bebekten geçilmiyor, başka şeylere bak artık!" lafıyla dünyamı başıma yıkmışlardı. ben onu ken bebekle evlendirecektim, çok mutlu olacaklardı. ne demek alamayız! "eve gidince bir şey yemiycem, içmiycem görecek onlar konuşmıycam işte hıh" tribi bürümüştü her yanımı. sonuç olarak o bebek başka kız çocuklarının olmak üzere orada kalmıştı. kimsenin yemememi içmememi taktığı da yoktu. daha doğrusu takmıyormuş gibi yapıp "peki sen bilirsin yeme" taktiğini uyguluyolardı. paşa paşa oturacağımı biliyorlardı. ne yemiycem tabii ki yedim. olan olmuş, barbie'mi yaban ellerin olmak üzere terketmek zorunda bırakılmıştım. hayatın anlamı yoktu bir de aç mı kalacaktım, afiyetle yedim.

aradan bir hafta falan geçmişti. su çiçeği olmuştum. ateşlenmişim, herkes üstüme titriyor. en sevdiğim yemekler pişiyor. evde gündem benim. saat de geç olmuş, kapı çaldı. gelen kişi ise canım babam. işte şirinlikler yaptı "aman da aman kızım hastamı olmuş" falan diyor ve beklenen son: babamın elindeki kutuda ken'in izdivacına talip olacak o barbie bebek! artık benim bebeğimdi. su çiçeği çıkarmak dünyanın en güzel şeyiydi. tüm geceyi o bebeğe sarılarak onunla nasıl oynayacağımın hayallerini kurarak geçirmiştim. diğer bebeklerim onun yardımcıları olacaktı, her şey ken ve onun mutluluğu içindi. ^* ama tam da tahmin ettiğiniz gibi bir hafta sonra diğer bebeklerimden hiçbir farkı kalmamıştı, çocukluk işte.

şu an vizelere çalışıyorum ve su çiçeği olduğum için mutlu olduğum günlere dönmek istiyorum sözlük. babamın hayallerimi getirdiği o güne...