Sık geçen başlıklar
çocukken annem gece boyu sirkeli bezlerle ateşimin düşmesini beklerdi. şimdi de ben ona ateşi düşsün diye ıslak pamuklarla bir hastane odasında müdahale ediyorum. hayat çok garip. biz büyüdükce onlar küçülüyor..
leo'nun şifreciyle konuştuğu sahne gora'da ki sahneyi hatırlattı.

"buradan kaçmamız lazım. seni seçtim çünkü sen farklısın, japonsun bir kere."*
herkesin birbirine posta koyduğu bir bölümdü. ama favori kesinlikle miralay tevfikti

bölümün başında ahalinin elini öptüğünde elini çaktırmadan cebine silmesi ve cevdetin zindana düştüğünü öğrendiğinde çocuklara boyoz ısmarlaması efsaneydi asdfghjk şerefsiz ya (bkz: onur saylak)