türk erkeklerinin kötü koca ve kötü baba olması 1

kuşaktan kuşağa fark eden bir durum baba. ben 34 yaşındayım. babam sözde çok ilgili bir baba gibi olmasına rağmen berbat ötesi bencil bir adamdı. kendi önceliklerini her zaman çocuklarının, ailesinin önüne koyan bir insandı.

ama dışarıdaki herkesle ilgili, herkesin derdine koşan bir insandı da aynı zamanda. eminim benimle aynı kuşaktan olan sizlerin en az yüzde sekseninde de bu model bir baba var.

oysa şimdiki babalar öyle mi ? mesela arkadaşlarımın çocuğu var görüyorum. babalar çocukları için her şeyi yapıyorlar. hayatlarını bu eksende düzenliyorlar. inanılmaz başarılı. inanılmaz özverili. sanki dünya onların değil de sadece evlatlarının etrafında dönüyor gibi.

koca olma meselesi de bu şekilde. babam bir bardak suyu bile kendisi almazken arkadaşlarımın eşleri birçok işi beraber yürütüyorlar.

bunda eğitim, kariyer, aile vb. birçok çarpan etki var.

edit: kocalık mevzusunu biraz daha açmak isterim. annelerimizin babalarımızın döneminde ve ondan önceki dönemlerde türkülere konu olmuş birçok kavuşamama hikayesi var. birçoğumuzun anne ve babası severek değil hatta başka birini seve seve yine de birbirileri ile evlenmek zorunda kalmışlar. evet evlilik dinamiğini ayakta tutan tek şey -iyi ki- aşk değil ama işte arada aşk yoksa böyle genellemeli başlıklara konu oluyor babalarımız. sevmiyor yahut sevemiyorlar. ya da sevgilerini gosteremiyorlar. hal böyle olunca da şimdi genel olarak sevdiği kadınla evlenen erkekler kocalikta da tıpkı babalikta olduğu gibi daha başarılı oluyorlar.

karısını seven adam çocuğunu da seviyor. eğitimi birikimi her şeyi ailesine kanalize ediyor. karısının ve çocuğunun kalbini kırarak her gün aşına ağu dogramiyor.