fi tarihinde, üniversitede erkek öğrenci yurdunda kalıyordum. iki bloklu yurtta 6 kişilik odalarda kalıyorduk. herkes paspal paspal takılırdı. pis olan çok pisti. temiz olanlar ise mümkün mertebe dikkat ederlerdi işte kendilerine yataklarına filan. sararmış nevresimler, kendinden geçmiş yastık kılıfları, yırtık pırtık terlikler, delik çoraplar, babasının pijaması gibi pijamalarla, yırtık pırtık tişörtlerle kantine inenler, duşun yolunu unutanlar, kesif ter kokuları, saç sakalı zıvanadan çıkan kişiler falan filan.
ikinci senemin sonunda dediler ki, kız yurdu kapanıyormuş, binasında bir problem mi ne varmış.
bizim iki bloktan biri kızlara ayrıldı. bizim odalar 8 kişilik yapıldı. kantin ve bahçe, sundurma, spor sahaları ise ortak olacaktı.
ve kızlar üçüncü seneye başlarken geldi.
sonrası mı,
ilk paragrafta yazdığım her şey ama her şey, sanki bir sihirli değnek değmiş gibi gitti. yerine, gece yatana kadar operaya, sinemaya, tiyatroya, nişana, düğüne gider gibi giyinen, parfüm kokularından geçilmeyen, sanki yurt berberi varmış gibi birbirini tıraş eden, saç sakal dizaynında çığır açan, nevresimlerini evden getiren, her gün nevresim değiştiren, eskiden olsa terkik giymeye erinenlerin ayakkabısını boyamaya başlayan, anasının köyden yolladığı nevaleyi diğer öğrencilere satıp, briyantine yatıran, kantine gitmek için bir saat öncesinden uyanan, bildiğin şu tvlerdeki evlendirme programlarındaki erkek ortamı gibi bir erkek yurdu geldi.
bu da böyle bir anımdır.
27.06.2023 · 28. sıra
jnd
26.06.2023 12:29