2018 yılında fransa'nın cannes şehrine gittim. turist olarak nerelere gidilir ne yapılırsa onu yaptım. marinanın önünde kafeler ve restoranlar vardı, birine oturduk kallavi bir hesap ödeyeceğimiz bir sipariş verdik. bunun üzerine sanırım dikkat çektik ki garson geldi sohbet ettik. türk olduğumuzu öğrenince adamın ilk söylediği cümle "nouri bilce seylann" (telaffuz ettiği şekilde yazdım) oldu. sonrasında da en az 10-15 dk adamın filmlerinden konuştuk. adam bir fransızdı ve öyle aristokrat falan değildi bir kafede garsondu.
neyse, gelelim sadede.
filmlerini beğenmeyen insanlara sonsuz saygı duyuyorum. özgür irade bu sonuçta. benim sevdiğim, senin sevdiğin bir şeyi bir başkası sevmek ya da beğenmek zorunda değildir. yaşamın doğal kuralı.
ancak 15 gr beyniyle cühela bir cesaretle gelip çağdaş türk sinemasının en başarılı ve orijinal yönetmenlerinden birinin hiçbir filmini beğenmediğini ve haberdar olmadığı cehaletiyle bütün filmlerinin yer yer teknik terim de kullanarak kötü olduğunu ifade eden entryler girebilme cüretine kolayca sahip olabilmek iki şeye işaret eder: 1-ortalama altı zeka 2-kötü niyet.
bu ülkede ikisi de bol ne yazık ki.