mr cihazına girildiğinde düşünülenler 6

arkadaşlar mr cihazında radyasyon yok!

girdiğimde geriliyorum fakat kendi kendime dünya'nın en ileri teknolojisi ile karşı karşıya olduğum için, bir an hayrete düşürüyorum.

birkaç kere girmişliğim var. 10 -15 dk sürenleri saymıyorum. son girdiğim karın bölgesinden ilaçlı çekilmişti.bir kolum cihazın içinde elimde alarm gibi birşeyle diğer kolum başımın yanında cihazın dışına dik ilaca bağlı olacak şekilde sanırım 50 dk içinde kaldım. acayip bir şekilde kolumun rahatsızlığı dışında birşey hissetmedim.

14 yaşında ilk mrımı çektirdiğimde kaygılıydım. olayı anlamaya çalışıyordum. bedenimdeki anormallikleri normalim yaptığım için bunun hayatımda 1 anı olarak kalacağını düşünüyordum. öyle olmadı. çektirdiğim mr grafileri anı değil anılar oldu. çevremde kaygı seviyesi yüksek insanların "ölmeden mezara girer gibi ben senin yerinde olsam duramam." diyişlerini "abartıyorsunuz. altı üstü dümdüz duruyorum işte!" diyerek geçiştirdim. zaman zaman aletin çıkardığı sesleri rolling in the deep girişine benzetip adele'nin şarkıya girdiğini hayal ettim, eşlik ettim ona. hayaller kurdum. ben karşı karşıya kaldığım durumla baş etmek için yeni yollar buldukça mücadelenin sertliği arttı. 15 dakikayla başlayan çekimler 1.5 saati bulmaya ve kontrast maddeyle çekilmeye başlandı. kontrast madde sersemleştirdi beni ve zihnimi. her şeyle baş eden güçlü(!) biri olduğum için sersem halimle bile bir başkasına ihtiyacım yoktu. tek başıma halledebilirdim bunu. bir şeyleri tek başıma halledebilmekten nefret ettiğime karar verdim koca bir mıknatısın içinde. bu nefret ve öfke gözlerimi doldurmaya yetti ama ağlayamazdım güçlü insanlar mr cihazının içinde de güçlü olmak zorundalardı tahmin edeceğiniz üzere. mıknatısın çekim alanından biraz uzaklaştığımda-hastanenin önündeki bankta- ağlayabildim ancak.
bu yazıyı yazmayı planlamıyordum. bazı durumların birileri için ne kadar sembolik- hayatta yolunda gitmeyen durumun göstergesi- olabileceğini göstermek açısından güzel bir örnek olduğu için "bu da burda kalsın." diyorum.

ben hayatımda bir defa basit bir yerden düştüğüm için kontrol amaçlı girdim. içine ilk girdiğimde inşallah uzun sürerde biraz uyurum demiştim. daha sonra aletin çalışma prensibi ve seslerin nereden geldiği, daha sonra aletin markası, markanın büyüklüğü, sağlık sektörünün ilerleme kaydetmesi, nasıl aklına gelmiş böyle bi cihaz amuğagoyim fikri, erdoğan olmasa bu cihaz olur muydu diyen angutların sorularıyla kendimce dalga geçme ve kapanış. zevkliydi yani bir daha olsa bir daha girerim.

mr cihazına girmekten daha beter bir şey varsa o da başkası için girmektir. rahmetli dedemin son zamanlarında mr da hareket ettiği için bacaklarını tutmak için 2 kez onunla beraber girmek zorunda kalmıştım.

mr da iken insan hayatı sorgulamaya başlıyor.

(bkz: klostrofobi)