ülkenin eğitimi velinin eline bırakılamaz. ben başta ne güzel işte hem virüsten korunuyoruz hem de eğitim veriyoruz sanıyordum ama müthiş yanılmışım. liseleri, ortaokulları bilmiyorum ama ilkokulda dönüş çok sancılı oldu. çocuk okul kültürünü tamamen unutmuş. ne sıraya giriyor, ne sabırlı olabiliyor. okul koridorlarında deli gibi koşuyor. her teneffüs kafa kafaya geliyorlar. şişlikler, morluklar, dikişler daha yeni bitti. yok yani mümkün değil zaptedemiyoruz. akademik anlamda da bir facia yaşandı. çocuğun evde yaptığı her şeye aferin denilmiş. çok başarılısın, harikasın, muhteşemsin denilmiş. müthiş bir özgüven verilmiş, dolayısıyla kendinden başarılı olan diğerlerine tahammülleri yok. ve bunu aşırı içselleştiriyorlar. okumaya geçeni kıskanıyor, daha güzel resim yapanı kıskanıyor, hatta sırf bu yüzden strese girip okula gelmek istemiyor. nedeni ne diyorsun, açık açık benden daha güzel resim yapan var diyor. çıldırmamak elde değil.
bonus: aşı oluuun!
öneri: lütfen çocuklarla evde beraber oynadığınız oyunlarda, çocuğunuz oyunu kaybettiyse bunu ona uygun dille anlatın. oyunlarda kaybetmenin de kazanmanın da olduğunu bilmeli. her kaybettiği oyunda ağladığı için “tamam tamam sen kazandın” yaparsanız okul hayatında onu bekleyen zorluklarla mücadele etmesini beklemeyin.
05.01.2022 · 18. sıra
ayiyasamaratansomonbaligi
04.01.2022 06:31 ~ 17:24