yakacak odun kırıp getiren erkekle, evde kombiyi açıp oturan erkek tabi bir olmaz. bu kadar rahatlığın olduğu devirde testesteron oranının düşmesi de kaçınılmaz oluyor.
Sık geçen başlıklar
erkeklerin erkeksi özelliklerini kaybetmiş olması 5
ekşi'de görbazı noktalarda katıldığım önerme. bilhassa iş bitiricilik, risk alma, gözü karalık, cesaret gibi özellikler açısından doğru olduğunu düşünüyorum. iş ortamında çok rahat halledilebilecek bir işe bile üşenmek ya da gereksiz bir sürü soru sorarak geciktirmeyi çoğunlukla erkeklerde daha sık gördüm. ayrıca eskiden arkadaş ortamlarındaki ilişki muhabbetlerinde üzülmekten, bağlanmaktan, terk edilmekten falan korkan taraf kızlar olurdu. böyle bir şeyi bir erkekten kolay kolay duymazdınız, aksine ilişkiyi başlatmaya daha istekli olan taraf olurdu genellikle. ama son zamanlarda bu gibi endişeleri kadınlardan ziyade erkeklerden duymaya başladım. evli arkadaşlarımda da ev alma, araba alma, yurt dışına taşınma vb. radikal kararlarda hep erkekler daha çekimser kalıyor. çözüm odaklı, kararlı, ne istediğini bilen ve bu uğurda risk almaktan çekinmeyen bir erkeğe son zamanlarda çok nadir denk geldim sanırım.
ne alakası var ayol
amerikalı psikiyatrist dr robert glovera göre sebebi sanayi toplumu ve erkek çocuklarının kadın egemen ortamda büyümesidir.
şöyle düşünün, 100 yıl öncesine kadar henüz çocukken babalarıyla tarlaya gidip akşama kadar çalışan erkek çocukları gün boyu babasının davranışlarını izleyerek büyüyor ve oradaki diğer erkeklerle iletişim kuruyordu.
ancak günümüzdeki sanayi toplumunda babası sabahtan işe giden çocuk gün boyu annesini, annesinin arkadaşlarını veya okulda (muhtemelen) kadın öğretmenini rol model alarak büyüyor. sonuç olarak da sürekli kadınların onayını alarak büyümüş erkek çocuğu aynı kadınlar gibi davranmaya başlıyor. hatta babasını sevmiyor, maskülenliğini dahi gizliyor. çünkü hep kadınlardan onay alarak, onlar gibi davrandığında ödüllendirilerek büyüdü.
bu tuzaktan kurtulmanın yolu düzenli görüşülen erkek arkadaşların olması, kadın onayı gözetmeksizin sürekli tutkuları peşinden gitmek.
şöyle düşünün, 100 yıl öncesine kadar henüz çocukken babalarıyla tarlaya gidip akşama kadar çalışan erkek çocukları gün boyu babasının davranışlarını izleyerek büyüyor ve oradaki diğer erkeklerle iletişim kuruyordu.
ancak günümüzdeki sanayi toplumunda babası sabahtan işe giden çocuk gün boyu annesini, annesinin arkadaşlarını veya okulda (muhtemelen) kadın öğretmenini rol model alarak büyüyor. sonuç olarak da sürekli kadınların onayını alarak büyümüş erkek çocuğu aynı kadınlar gibi davranmaya başlıyor. hatta babasını sevmiyor, maskülenliğini dahi gizliyor. çünkü hep kadınlardan onay alarak, onlar gibi davrandığında ödüllendirilerek büyüdü.
bu tuzaktan kurtulmanın yolu düzenli görüşülen erkek arkadaşların olması, kadın onayı gözetmeksizin sürekli tutkuları peşinden gitmek.
ne alakası var ayol.