veletleri getirip eğlenceyi zehir etmeyin iması taşır. zaten çocuklar da düğünlerden nefret eder.
Sık geçen başlıklar
düğün davetiyesine çocuklara iyi uykular yazmak 3
ekşi'de görkonfor bağımlılığı falan değildir ya, iyice saçmalamaya başladınız.
ben uçakta ağlayan çocuğa laf eden koca koca insanlara uyuz olurum mesela. bebeğe hele, ulan benim bile kulaklarım patlayacak gibi oluyor basınçtan, bebek allah bilir ne hissediyordur. keza çocuk da öyle. parkta, bahçede, sokakta ağlayan, enerji patlaması yaşayan, coşan çocuklardan rahatsız olmam. bilakis ne güzel, gençler eğlensin. ha bu arada ailesi tonlarca şımarttığı için ağlayan piremses ve paşalara sinir olurum ama onun sebebi de 'çocuk' olmaları değil, bombok ailelerinin yetiştirmesi nedeniyle dönüştükleri şımarıklık yumağı.
'hayatın bir parçası olmak' budur arkadaşlar.
bir insanın hayatında muhtemelen bir kez yapacağı ve başkalarının 'eğlencesinden' önce kendisinin, kendi istediği şekilde, kendi eğlence standartlarında eğlenmesi artık bir 'hayat' değildir de yabancıların 'once in a lifetime experience' dedikleri bir şeydir.
bir gün hasbelkader evlenecek olursam ve düğün yaparsam ben de düğünümde çocuk istemiyorum.
aynı şekilde ben düğünümde beyni lisede kalmış ve başkalarına laf sokarak komik olduğunu düşünen iş arkadaşımı da istemiyorum.
otuz senedir görmediğim halamı da istemiyorum mesela.
iyice saçmaladınız artık. kendi düğünüme istediğim kişiyi çağırırım ya da çağırmam. ha sen çocuğunu evde tek bırakamıyorsundur o nedenle gelemiyorsundur, anlayışla karşılarım ve hiç gönül koymam. ama bana ne yani senin çocuğundan.
ha bu arada belki en yakın arkadaşımın çocuğunu çağırırım ama davetlilere genel olarak çocuk getirmeyin derim, yine size ne yani.
deli misiniz nesiniz ya, konfor alanıymış. kendi özel olarak düzenlediğim bir davette - ki zaten 'normal hayat'tan daha kopuk başka bir deneyim var mı bilmiyorum şu hayatta- konfor alanıma karışmaya çalışana da yani koca bir 'hadi len' çekerim. aslıdna başka bir şey çekerim de cinsiyetçi küfrü azaltmaya çalışıyorum.
tövbe estağfurullah sabah sabah ya.
ben uçakta ağlayan çocuğa laf eden koca koca insanlara uyuz olurum mesela. bebeğe hele, ulan benim bile kulaklarım patlayacak gibi oluyor basınçtan, bebek allah bilir ne hissediyordur. keza çocuk da öyle. parkta, bahçede, sokakta ağlayan, enerji patlaması yaşayan, coşan çocuklardan rahatsız olmam. bilakis ne güzel, gençler eğlensin. ha bu arada ailesi tonlarca şımarttığı için ağlayan piremses ve paşalara sinir olurum ama onun sebebi de 'çocuk' olmaları değil, bombok ailelerinin yetiştirmesi nedeniyle dönüştükleri şımarıklık yumağı.
'hayatın bir parçası olmak' budur arkadaşlar.
bir insanın hayatında muhtemelen bir kez yapacağı ve başkalarının 'eğlencesinden' önce kendisinin, kendi istediği şekilde, kendi eğlence standartlarında eğlenmesi artık bir 'hayat' değildir de yabancıların 'once in a lifetime experience' dedikleri bir şeydir.
bir gün hasbelkader evlenecek olursam ve düğün yaparsam ben de düğünümde çocuk istemiyorum.
aynı şekilde ben düğünümde beyni lisede kalmış ve başkalarına laf sokarak komik olduğunu düşünen iş arkadaşımı da istemiyorum.
otuz senedir görmediğim halamı da istemiyorum mesela.
iyice saçmaladınız artık. kendi düğünüme istediğim kişiyi çağırırım ya da çağırmam. ha sen çocuğunu evde tek bırakamıyorsundur o nedenle gelemiyorsundur, anlayışla karşılarım ve hiç gönül koymam. ama bana ne yani senin çocuğundan.
ha bu arada belki en yakın arkadaşımın çocuğunu çağırırım ama davetlilere genel olarak çocuk getirmeyin derim, yine size ne yani.
deli misiniz nesiniz ya, konfor alanıymış. kendi özel olarak düzenlediğim bir davette - ki zaten 'normal hayat'tan daha kopuk başka bir deneyim var mı bilmiyorum şu hayatta- konfor alanıma karışmaya çalışana da yani koca bir 'hadi len' çekerim. aslıdna başka bir şey çekerim de cinsiyetçi küfrü azaltmaya çalışıyorum.
tövbe estağfurullah sabah sabah ya.
tam olarak "ömrümüzde bir kereliğine yapacağımız düğün aktivitemizi küçük şımarık piçlerinizi getirerek burnumuzdan getirmeyin" anlamına gelen hareket.