christian atsu twasam 1

hayat çok tuhaf ya çok acımasız. fakir bir afrika ülkesinde doğ. baştan zaten ekside başlamışsın hayata. ülke erkekleri için en büyük umut kapısı olan futbola sarıl çabala. başar da bunu. farklı liglerde iyi paralar kazanmaya başla. ailen de sen de rahat yüzü gör. artık istediğin saatte istediğin yemeği yiyebil, gezip toz, kılık kıyafetin eski püskü olmasın. aslında kendinle birlikte koca bir ailenin de hayatını kurtarmış ol. bu yüzden etrafındakiler sana minnet ile baksın. sonra gel türkiye'ye hatay'a. şehrin en havalı rezidansindan daire tut. ee iyi kazanıyorsun. o zaman güzel yeni sağlam bir yerde oturmak istemek hakkın. ama müteahhitin orospu çocuğuna denk geleceğini hesap edemiyorsun işte. nereden hesap edesin. bin kişilik rezidans yapmış birinin ucuz malzeme kullanıp onaylar alıp onu şehrin en zenginlerine depreme dayanıklı olarak pazarladığını. çünkü senin geldiğin fakir afrika ülkesinde bile bu kadarı olmazdı.

son dakika golü at. takımını sevindir. daha sonra depremin yüzlerinden bir olacak teknik direktörün seni omuzlarda taşısın.. gecenin bir vakti adını twitter'da arat, hakkında yapılan videolara esprilere gülümse.. sabahın kör saatinde yüksek meblağlar verdiğin rezidans bin kişilik mezar olsun. 11 gün boyunca da enkaz altında kimse sana ulaşamazsın. hiç aklına gelir miydi afrikalı küçük çocuğun? türkiye gibi bir ülkeye gideceğim hatay şehrinde bulunacağım orada çok pahalı rezidansta hayatım son bulacak.

bazı ölümler sıfırdan bir yerlere gelmek isteyen, çalışarak didinerek refah seviyesine ulaşmayı arzulayan olaydan bağımsız kişileri bile etkiliyor. çünkü hepimiz hayatımızda bir şeylerin değişebileceğini çok çalışırsak bir şeyleri başarabileceğimize, şeytanın bacağını kırabilecegimize inanmak istiyoruz. o yüzden taha'nin da atsu'nun da ölümü insanları bundan çok üzdü. yüzleşmek istemedik. ama hayat böyle acımasız.