üniversite zamanı, bizim inşaat fakültesinde bir grup öğrenci kürt kökenliydi hep beraber takılırlardı. herkes kendi kafasının uyuştuğuyla takıldığından dolayı merhaba merhaba dışında çok öyle oturup kalkmazdık onlar bizim arkadaş grubuyla biz de onlarla.
dersin birinde proje ödevinde hoca herkesi 7'li 8'li rastgele gruplandırdı. lan bir baktım listeye benim grupta bu aşiret gibi takılan ekip bir de ben. yalan yok o zamanlar çok da haz etmiyorum bir ankaralı olarak uzak geliyordu o kültür, yolum da düşmemiş doğu tarafına. neyse bunlarla oturduk dedik nerede buluşalım, kütüphane olmaz çünkü sigara içilmiyor. zaten bu gruptan birkaçı da ev arkadaşıymış dediler bizde buluşalım öyle yapalım projeyi daha rahat olur. ben de tamam dedim.
gittim evlerine kendimi turist gibi hissettim bir tık. ama nasıl iyi ve misafirperver davranıyorlar anlatamam. biri çay demliyor, diğeri tütün sarıyor. aç değilim diyorum zorla sofraya sofraya çağırıyorlar. mesela iki kişi arasında kürtçe konuşunca diğeri uyarıyor misafire ayıp oluyor hesabı kusura bakma falan diyorlar. o derece bir insanlığa şahit oldum diyeyim.
yemin ederim sözlük, o gün utandım ön yargılarımdan dolayı. hakikaten de yanlış düşünmüşüm, haksızlık yapmışım dedim kendime. o günden sonra da çok sorguladım bazı şeyleri ve hiçbir ortamda kimseye etnik kökeninden dolayı ayrımcılığa müsaade etmedim hiçbir şekilde. bana bir ders olmuştu.
edit: imla.
05.12.2021 · 25. sıra
biyax
04.12.2021 00:54 ~ 15:04