tamamen hayattan kopuk olmaktı herhalde. sadece kendimiz vardık ve canımız ne isterse onu yapıyorduk.
acıkınca bursa'ya iskender yemeye gittiğimiz, azıcık efkarlanınca kanlıca sahile indiğimiz, en büyük derdimizin vizeler ve finaller olduğu, derslerde okey oynadığımız günleri çok özledim. ama en önemlisi gerçek, çıkarsız dostlukları özledim. ben bu şehirde çok yalnızım çünkü. bundan yakınmıyorum, yalnızken de çok mutluyum. ama orada yanlarındayken daha mutlu olduğum çok güzel, çekirdek bir dost grubum vardı. en çok onu özlüyorum...
hiçbir zaman o günlere geri önemeyeceğimi biliyorum. o kadar mutlu olmayacağımı, eğlenemeyeceğimi de biliyorum. o günlere geri dönsem de o zamanki gibi olmayacağını da biliyorum. ama çok özlüyorum çok...
05.05.2021 · 32. sıra
subaraknoidal
04.05.2021 00:04 ~ 00:14