özel sektörde fazla mesai yaptırma çılgınlığı 1

çığırından çıkmış durumdadır. insanların artık utanmadan "fazla mesai yap, cumartesi pazar da çalış ama mesai ücreti de vermem" derken yüzleri bile kızarmıyor. çünkü bu emek düşmanı haysiyetsiz namussuzlar nereye gidersen aynı muameleyi göreceğini biliyorlar. adam bayağı yüzüne bakarak bedava çalış diyor ve bunu o kadar normalleştirmiş ki katil olmamak için büyük bir efor sarf etmek zorundasın. eğer sen dürüstsen 3 gramlık aklıyla sana blöf yapıyor falan. blöfünü gördüğün bir geri zekalıyla çalışmak ayrı işkence. fakir doğduysan bu kayış suratlılara mecbursun. işini iyi yapmanın falan da bir önemi yok. ben işimin çok iyisiyim, çalışacağım yeri de kendim seçtim tüm çalışma hayatım boyunca. ama gel gör ki seçeneklerin hepsi artık bedavaya çalışmanı istiyor. sizin değil, beni götünde don yokken doğurup sizinle çalışmak zorunda bırakan ebeveynin ta vicdanını sikeyim ben. paranız yoksa köle doğurmayın lan artık vicdanını siktiğimin fikirsiz yaratıkları.

ek:
sanmayın ki kalifiye eleman değilim. bu işin iki okulundan da bölüm birinciliğiyle mezun oldum. ülkede bu işi öğrenmenin daha iyi bir yolu yok, en üst seviyesi burası. son 10 yıldır da ülkenin kendi alanında en büyük, yurt dışı ortaklı 3 firmasıyla uzun süreli çalıştım. daima aranan eleman oldum. hala da milyar dolarlara imza atan bir firmadayım ve buraya da başvurmadım, davetle! geldim. (muhtemelen burada yarın son günüm çünkü ben ses çıkarmayan tarafta hiç olamadım). dışarıdan gören vizyon sahibi kurumsal bir yer zanneder ama akp gençlik kolları gibi yönetiliyor buralar. artık gittiğim her yerde aynı tip yönetim var anlaşmışlar gibi. söyleyecek tonla şey var ama şuraya geliyorum; tecrübeli ve aranan bir eleman için buralarda bile durum böyleyse düşün geri kalan patron şirketlerinin falan zıvanadan çıkma seviyesini. akla hayale sığmayacak haysiyetsizlikler var. hepimiz için sabır ve bu cahil şark kurnazlarından kurtuluş diliyorum.

(bkz: asosyal müdür terörü)

edit: son zamanlarda en çok mesaj bu entry için geldi. anlatıyor insanlar, bitmişiz çürümüşüz artık. yaşamıyoruz da, ölmüşüz ama hala başkaları yaşasın diye işkence çekiyoruz resmen. ölümüzün üstüne binmişler. peki neden bir araya gelmiyoruz madem bu kadar fazlayız? ben bu organizasyonlardan anlamam, yok mu bir anlayan toplanalım. ne olacaksa olsun, kaybedecek neyimiz kaldı?