günün birinde buraları okur diye yazıyorum. doğrudan sana yazıyorum yani komutan.
atatürk’ün içime ektiği umut öyle bir cinsten ki; üç beş örümcek, böcek, sırtlan cümle varlığıyla 7 ömür yaşasam düşünemeyeceğim alçaklığı yaparken ölmüyor. sonra bir subay çıkıyor, sadece kalkıp gitmesiyle, bakın sadece kalkıp gitmesiyle içimde meltem estiriyor, dağlarıma çiçek açtırıyor. “geliyor” dedirdiyor, “karanlıktan sonra o aydınlık yavaş yavaş geliyor”.
ben, onun kadar korkusuz olamadığımız için özür dilerim. ama o baş eğmesin. çünkü her karanlık, kendisinden sonraki aydınlığa gebe. ismini hiç unutmayacağım.
21.03.2019 · 15. sıra
venusteki limon agaci
20.03.2019 19:16 ~ 19:17