o an geldiğinde insanın aklı ve kalbi ortak bir kargaşa çıkarabilir. tüm hislerin aynı zamanda yaşandığı bir telaş gibi. belki rahatlık, belki korku kim bilir? belki de korku ile karışık bir rahatlık hâlidir. o kısım şimdilik muamma... lakin "vakit tamam, hadi toparlan bakalım!" sinyali duyulduğu an hissedilen en güçlü duygu hiç şüphesiz tüm insanlar için pişmanlıktır. bu konuyla ilgili en çarpıcı satırlar oğuz ataya aittir.
"ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdiler mi sana? birdenbire, ‘buraya kadar!’ dediler. oysa, bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara; pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. bütün sularda gölgeni seyrederdin. üstelik daha önce haber vermiştik, derler onlar. her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik. sevginin ölümünü her pazar çanlar çalarak ilan etmiştik. işte onların kanunları böyle. bizimkilere benzeyebilir mi hiç?"
(tutunamayanlar'dan)
03.01.2021 · 21. sıra
mailbag
02.01.2021 17:23