herkesin aklına en az benim kadar çocukluğu geliyor biliyorum.
8.15 vapuru geliyor, bandıra bandıra geliyor, çılgın bediş- oktay ve hatta travma yaratan final sahnesi geliyor.
fakat benim için çok daha fazlası sanırım. bostancı'da denizi gören bir evde büyüdüm ben. mahallemiz çok güzeldi ve tam bir apartman çocuğuydum. o kadar aşıktım ki sokağımıza ve evimize. üç ablasından sekiz yıl sonra dünyaya gelen ben, onların oyuncağı gibi büyüdüm. her hafta biri kaset alıyordu o zamanlar. sadece kaset almakla kalmıyor eski kasetlerin üzerine de sesimizi kaydediyorlardı. üç yaşındayken kaydetmiş oldukları bir ses kaydı vardı. önce ağlıyor, sonra ablalarımın sevgi seline maruz kalıyor, en son da yonca evcimik'in aboneyim şarkısını söylüyordum.
o kadar mutluydum ki.
yıllar o evde doğum günlerimizde vs o kaseti dinleyerek geçti. ta ki babamın iflasına kadar. haciz konulan evimizi bakmaya gelenlerden kaçmak için uyuma numarası yapan bir gençtim artık. evimiz gitti. taşınırken o çok sevdiğim kasetleri de kaybettiler. yonca evcimik de gitti aboneyim de.
bazen önemsemediğimiz çoğu insan birilerinin hayatına nasıl da dokunmuş oluyor böyle değil mi?
13.04.2023 · 19. sıra
huzun kovan kusu
12.04.2023 00:08