o kadar ama o kadar tiksinip nefret ediyorum ki maskeden, bildiğin kinliyim. iki yıldır tansiyonum yükselmiyordu, mutluydum ve son derece rahattım. ama artık değilim.
üç ay evvel iş yerine yeni kişilerin gelmesi ile dört kişilik odaya geçtim ve maske hiç çıkmıyor, daha önce iki kişiydik, masam cam önündeydi ve cam aralıktı, diğer arkadaştan da uzaktım. maske takmıyorduk sürekli. artık bu imkansız, havasızlıktan tansiyonum 17/12' ye yükseldi geçen hafta, hayatımın en yüksek noktası. nefes alamıyorum, boğuluyorum, kalbim çarpıyor, başım çatlayacak kadar ağrıyor ve bunun tek sebebi oksijen azlığı. doktora gitmem gerek, muhtemelen tansiyon ilacına bağımlı hale geleceğim. bunu düşünmek olan sinirimi artırıp mevcut tansiyonumu iyice yükseltiyor. bunları yazarken bile geriliyorum. tek nefes aldığım yer evimin burada kır havasında yürümek. ona da başıboş köpekler dadandı tadı kaçtı.
etrafımda geçen yıldan beri üç kişi genç yaşta kalpten öldü, pezevenk virüs beni de kalpten ya da tansiyondan götürecek, bu soğukta cam açık yatıyorum nasıl gerildiysem, hayattan nefes alacaklı gibi hissediyorum. psikiyatra gitsem koronadan ruh hali bozulmuş yüz binlerden biri teşhisli olacağım ki doğru, ilaç bile verse hangi ilaç maske takacağım gerçeğini yok saydırabilir ki?
05.04.2021 · 27. sıra
snegurochka
04.04.2021 00:03 ~ 00:44