kara deliğin içine düşersek ne olur 1

kara deliğin içine düşemezsin. yani halen hayattayken düşemezsin. bunun bir yolu yordamı yok. kara deliğe daha milyonlarca km yolun varken bile kütle çekimini şiddetle hissedecek olan bedenin bu şartlara dayanamaz ve çalışmayı bırakır. sonra da parçalanır.

sonuç: ölürsün.

hadi diyelim ölmedin. seni bu feci yer çekiminden koruyacak şekilde tasarlanmış, anti-gravity bir uzay aracın var. yine kara deliğe yaklaşamazsın bile. zira kara delik her şeyi kendine çeker. çok uzaklardan gelen, milyonlarca yıldır kara deliğe doğru düşmekte olan cisimler bile vardır. işte bu maddeler ufak bir noktadan kara deliğe düşerlerken, kütle çekimi etkisiyle kara deliğin etrafında dev bir spiral şeklinde inanılmaz hızlarda dönerler. yani uzay aracının saniyede 200 - 250 bin km hızla uçuşan trilyonlarca testerenin arasından sağ salim geçmesi gerekir ama bu mümkün değil.

sonuç: ölürsün.

hadi diyelim ölmedin. uzay aracın öyle bir teknolojiye sahip ki neredeyse ışık hızında kendisine çarpan parçacıkalara falan dayanabiliyor. çarpıp sekiyorlar. evet tahmin ettiğin gibi yine bir bit yeniği var. bu mevzubahis kara deliğin etrafında bir spiral şeklinde inanılmaz hızlarda dönen o parçacıklar çok yüksek ısı seviyelerine sebep olurlar. kara deliğe ulaşmak için etrafındaki yüzbinlerce santigrad derece ısıdan oluşan kalkanı da geçmen lazım, geçemezsin.

sonuç: ölürsün.

tabii bedenini oluşturan atomlar halen birer atomlarken kara deliğin olay ufkuna girebilirler. lakin olay ufkunu geçtiklerinde son ışımalarını da yapıp tekilliğin bir parçası olurlar. tekillik bir maddenin kütlesinin, uzaydaki koordinatlarının ve zamandaki yerinin tek bir noktaya sıkışmasıdır. yani atomların uzaydan ve zamandan silinip, aslında her ikisi de olmayan bir öz halini alır.

peki uzayın sonu var mı?

var tabii ki. lakin o kadar büyük ki biz fani minnaklar için sonsuz gibi bir şey. evrenin yaşının 13,787 milyar yıl olduğu hesaplanıyor. buna rağmen evrenin sonu 13,787 milyar ışık yılı ötede değil. daha da uzakta. zira uzay durmaksızın genişliyor, genişledikçe de genişleme hızı daha da artıyor. çoktan ışık hızı seviyelerini geçmiş durumda. bilim adamları tarafından büyük oranda kabul görmüş olan kozmik şişme veya kozmik enflasyon (bkz: cosmic inflation) teorisine göre evrenin genişliğinin minimum 23 milyar ışık yılı seviyesinde olduğu hesaplanıyor. ama bu şişme çok da dengeli bir şişme de değil. toplam genişlik çapının 90 milyar ışık yılı mesafeye tekabül ettiği çizgiler olabilir deniyor. buradan saniyede 300.000 km hızla 90 milyar yıl boyunca seyehat etsen evrenin sonuna ulaşabilirsin sanabilirsin ama bu esnada evren o daha da genişlemiş olacak. 90 milyar yıldır gidiyor olmana rağmen önünde artık 90 milyar ışık yılından da uzun bir yolun olacak. öyle ulaşılmaz bir yerde bu evrenin sonu.

yani uzayın sonu var ama sana / bana değil o son. insanoğlu için bu mesafeler, bu zaman ölçüleri ile sonsuzluk arasında bir fark yok.