dil, bireyin kimlik ve kültürel aidiyetinin temel yapı taşlarından biridir.
yabancı dil öğrenirken bulunduğum ülkede yabancılaşmayı dibine kadar yaşamış biri olarak, camus'nün dil ile ilgili cümlesini okuduğumda beynimden vurulmuştum. "ma patrie, c'est la langue française" (vatanım fransızcadır) der camus. bunu "insanın yuvası anadilidir" diye çevirebiliriz. adorno da benzer şeyler söylüyormuş gerçi.
bu biraz kapak ama olsun:
"beş dil biliyormuş ünlü kişi
ünlü ve saygıdeğer
bir de türkçe öğrense
altı eder" **
(anadilin kaybolmaması gerektiğini vurguladığını unutmayalım. bağlayacağım.)
kültür emperyalizmi, dilleri yok ederek kimlikleri silmeye çalışır. iktidarın dilinin parçası olmayan dil ötelenir, aşağılanır, yasaklanır. halbuki anadil, insanın kendini ifade ettiği, rahat ettiği yuvadır. bir insanın dilini elinden almak, onu evinden ve kimliğinden koparıp atmaktır. (kanada veya abd'nin yerlilere uyguladığı politikayı düşünün mesela. **. bu nedenle, dil, bireyin kimlik ve kültürel aidiyetinin yanı sıra, duygusal ve zihinsel güvenliğinin de sarsılmaz temelidir; yani, dil, bireyin evidir derim. (benim anadilimden eser kaldı mı, o ayrı. o yüzden belki yuvasızım.)
kimsenin evini yıkmamanız dileğiyle, öptm.
21.05.2024 · 47. sıra
oxymoron schema
20.05.2024 16:49