öyle anlarım oluyor ki; karşıdan karşıya geçmeyi beklerken yanan kırmızı ışık bile örs gibi üstüme çöküyor sanki. bırak insan gibi hissetmeyi, iki kilo domatesle aynı tartıya konsam, domatesi tartacak ağırlığı bile hissetmiyorum bedenimde. öylesine boş öylesine yazık halim.
Sık geçen başlıklar
hayattan gram tat alamamak 4
ekşi'de görepey süredir içerisine dahil olduğum grup. sevdiğim şeylerle sonuna kadar uğraşıyorum,çabalıyorum fakat bir süre sonra ya çıkara biniyor mevzu ya da ilişki bitiyor. eskiden saatlerce oturup oyun oynardım artık onu da yapamıyorum. sevdiğim birisiyle bıkana kadar yapmak istiyorum yaptığım her şeyi ama olmuyor!
hayattan keyif ya da tat alabilmemiz için önce bir hayatımızın olması lazım. sonra da maddi manevi özgürlük ve yeterlilik. hangisi kimde var? pandemiden eve tıkılan halk şimdi de işsizlikten ya da maddi gücü olmamaktan tıkılmış durumda. kısacası insanlara hiç bir hareket alanı bırakmadılar. nefes aldığına şükretmesini bekliyorlar insanlardan. yazık... cidden çok yazık.
olur olmadık anlarda bütün netliğiyle karşımda duran gerçeklik.
herşeyin o kadar boş ve insanların acayip bok olduğuna inandığım ve sadece eve gidip uyumak istediğim anlar çoğaldı. gençliğimin en güzel zamanlarını uyuyarak geçiriyorum, kalbim yaralı beynim yorgun, motivasyon sıfır. evet mutlu olmak bir seçim ve istediğimiz her an mutlu olmayı seçebiliriz ama ben mutsuz olmayı çokça seçmeye başladım.
herşeyin o kadar boş ve insanların acayip bok olduğuna inandığım ve sadece eve gidip uyumak istediğim anlar çoğaldı. gençliğimin en güzel zamanlarını uyuyarak geçiriyorum, kalbim yaralı beynim yorgun, motivasyon sıfır. evet mutlu olmak bir seçim ve istediğimiz her an mutlu olmayı seçebiliriz ama ben mutsuz olmayı çokça seçmeye başladım.