fakirler neden çocuk yapar sorunsalı 1

film - belgesel türünde sert gerçekçi ve gerçekten sağlam bir yapım olan bal ülkesi'nde geçen bir diyalog tam da bu konuyu özetler nitelikte.

beş çocuğu ve karısı ile karavanın içinde hayat süren, tek geçim kaynakları, yabani arı ve büyük baş hayvan yetiştiriciliği olan bir baba var. sefalet diz boyu. film zaten belgesel tadında olduğu için ailenin hayatı tüm çıplaklığı ile sergilenmiş. yaşadıkları ortamı ve hayat şartlarını izledikçe insanın ruhu daralıp nefesi kesiliyor.

bir sahnede ailenin babası şehirden gelen başka bir adama bal satıyor. tabi o ara arabanın içinde sohbet ediyorlar. şehirli adam " beş çocukla zor olmuyor mu?" dedikten sonra baba ne dese beğenirsiniz?

" çocuksuz olmaz. çocuk gerçek hazinedir."

evet çocuklar hazinedir fakat o hazineye bakamadıktan sonra senin söylediğin boş lafın ötesine geçmez. benim söylediğim mantıklı ve rasyonel bir insanın düşüneceği şeyler. peki fakir ve cahil insanlar ne düşünüyor derseniz, her bir çocuğu kolay ulaşılabilir mücevher gibi görüyor. ne kadar çok yaparsam,hazinemi o kadar çok çoğaltırım düşüncesi. fakir insan dini ya da seküler inançta olsun hiç farketmez ulaşamadığı maddi gücün eksikliğini çocuk yaparak giderir. çocuğun yetişme koşulları ya da fizyolojik ihtiyaçları ile ilgili gelecek kaygıları hiç yoktur çünkü yaptıkları çocuk onlara zenginlik katmıştır.

çoğalma güdüsünün zenginlerde fakirlere oranla daha az ve tutarlı olmasının sebebi ise, zengin insanların gelecek ihtiyaçlarının metayla doyuma ulaşmasıdır. genelde tek çocuk yaparlar ki bu da tamamen sosyal baskı neticesinde ya da servetine mirasçı bırakma düşüncesidir. şimdi diyeceksiniz ki zengin ya da fakir çocuğunu severek yapmıyor mu? tabiki severek yapıyor. fakat bu düşünce üst benlikte aktif olan kısımda mevcut. asıl ve derin sebepler ise, alt benlikte gizli.