evlenmek için 142 gram altın isteyen nişanlı 2

bu başlık aklıma, çok yakın zamanda bu konuda yaşadığım ve beni hayretler içinde bırakan bir olayı getirdi. çalıştığım fabrikada, benim çocukların giymedikleri spor ayakkabılarını, ''ben öyle rahat ayakkabılar alamam bakikubbe hanım, alsam da vitrine koyar izlerim ancak'' diyerek isteyen, yılardır bu ''rahat ayakkabı'' alamayan ama rahat ayakkabının tadına da bi şekilde benim vesilemle bakmış adamcağıza karşı öyle bir yükümlülük hissetmeye başlamıştım ki evde getirecek, çocukların giymediği ayakkabı olmayınca, yakın zamanda yeter ki rahat etsin diye skechers bir spor ayakkabı almıştım. (helali hoş olsun bu arada, konumuz bu değil)

neyse efenim, geçenlerde ben mutfakta yemek yerken hemen kapının önündeki bankta öğle arası yapan bu personel ve birkaç personel daha sohbet ediyor. bizimki anlatıyor;

-250 gr altın istediler. 120 gr'lık set almıştı zaten hanım, set takacağız. ben, hanım ve oğlanlar da birer burma bilezik takacağız vs. vs. dakikalarca evlendireceği oğlu için alacaklarını, aldıklarını ve karşı tarafın istediklerini saydı da saydı.

len dedim içimden, ''senin oğlanlar gelse ve anne evleniyoruz dese şu rahat ayakkabı alsa vitrinine koyup sevecek adamın, yapabildiği şeyin yarısını yapamazken sendeki bu artislik kime? sen kim köpek de gidip 1 kg altını bi çırpıda alabilen adama ayakkabı filan alıyorsun?''

yani diyeceğim şu ki benim gibi, annesinin mutfak için aldığı çeyizlere dahi hiç bakmayıp, mutfağa dizildiğinde gören ve yeter ki evleneyim de ne olursa olsun kafasında leylalar ilerde de ağman bugün varsa bugün yiyelim, yiyemediklerimizi kendilerininkini yemeyenlere paye edelime evriliyor ama başka bi güruh daha var ve onlar gr'larca altın istiyor ve istedikleri bu altını da bir yakınının düğüne takacağı altın için günlerce plan yapan bizlerin evrildiği yeni modelin üzülerek baktığı adamlar tık diye alıveriyor.

142 gr makul bence bu arada.

ben sana 142 gr altın vereyim bir daha yazı yazma…