bir sabah ofise gittim. ofisi paylaştığımız diğer mimarlık firmasından arkadaşım sabah oturmuş mutfakta çay sigara yapıyor, çayımızı kahvemizi, yemegimizi de yapan tatlılar tatlısı hanım var, o da mutfakta, muhabbet falan çöktüm yanlarına. ama bir gariplik var, ortalıkta, yerlerde talaş gibi bir şeyler, hanımların yüzünde garip bir hayatın sillesini yemişlik gülümsemesi. konuşuyoruz bir iki, böyle dalgın dalgın yanıtlar, bir yandan da ben mimar arkadaşın üzerinden aynı talaşlardan ayıklıyorum. saçında başında da var, şantiyeye mi gitti acaba derken, ben gelmeden kısa bir süre önce düdüklü patlamış, tavandan üstlerine başlarına nohut yağmış, tavandaki kirişte kapağın vurduğu yerde bir göçük var, ikisi de şaşkın. yaralanan olmaması mucize bence.
zaten korktuğum bir aletti, şimdi gerekirse iki gün pişiririm de nohutu yine de düdüklü kullanmam. ben ocağı açık unutan insanım, yoo beybi, bunu kullanan hem cesurdur hem de aklı dinçtir, benim elimde teknolojisi ne olursa olsun bombaya dönüşme potansiyeli var.
07.01.2022 · 47. sıra
rev d wayne love
06.01.2022 00:02