acı anıları anımsatan tatlı bir adım.
yıllar önce, günlerden bir gün...
reglin artırdığı eklem acısı mevcut ve yürüyemiyorum aynı zamanda. o zamanlar beni yürütebilen iki ilaç var ama dozu aşmak istemiyorum. mesai bitimine bir saat kala, kadın olan patronuma gidip durumumu açıklıyorum. o günkü işlerimin tamamını bitirdiğimi, erken çıkmak istediğimi söylüyorum. ve beyin cımcıklatan şu efsane cevabı alıyorum:
- ne münasebet!? farkında değilsin galiba sen çalışan bir kadınsın, biz de neler çektik gıkımızı çıkarmadan çalıştık, sen de çalışacaksın. utanmadan benden izin istemeye nasıl cesaret edersin? ben de bir kadınım!
son cümleye gülmemeye çalışarak hiç ses etmeden çekiliyorum sultanın huzurundan. ve aklımdan şu söz geçiyor;
"hemen herkes sıkıntıya göğüs gerebilir; ama insanın asıl karakteri eline kuvvet geçtiğinde ortaya çıkar." abraham lincoln
14.08.2020 · 14. sıra
pandayavrusu
13.08.2020 12:51