beyaz yaka hayatının özeti 2

en özet haliyle, it gibi çalışmaktır. başka da bir bok yoktur ama ne hikmetse dişinden tırnağından artırıp gittiği 1 haftalık tatil bile dillere pelesenk olur.

beyaz yakalılar olmasa memleket bok çukuruna dönecek halbuki. azıcık bilim/sanat talebi varsa, şu ülkede 1-2 güzel gelişme oluyorsa, bir şekilde ülkeye dışarıdan hala para giriyorsa bu beyaz yakalıların it gibi çalışması ve ısrarla kendilerini geliştirmeye çalışmaları sebebiyledir.

beyaz yakalılar bu memleketin en değeri bilinmeyen grubudur. “emek” diye yeri göğü inletenler bile ilk önce beyaz yakalıyı satar, onun emeklerini hiçe sayar.

patron gelir beyaz yakalıya afra tafra yapar. müdür gelir beyaz yakalının ağzına sıçar. hak ettiği parayı çoğu zaman alamaz.

“beyaz yakalı prototipi”ni ben de sevmem. fakat o tipler bile gayet faydalıdır. değer yaratabilir.

eğer bir beyaz yakalı değer yaratamıyorsa, burada yazılanlar gibi bütün gün yatıyorsa bu beyaz yakalının değil bizzat patronun veya şirketin sorunudur. zira insandan verim almak herkesin harcı değildir ve şirketin yöneten kişilerin asli sorumluluğudur.

beyaz yakalı %10 ekstra zam almak için bile tüm sene it gibi çalışır. çalışmaları soyut olduğundan bir şekilde göstermek ve kendini kanıtlamak zorundadır. baskı altındadır. değerli olduğunu gösterecek materyali de kendi üretmek zorundadır üstelik. patronunu/müdürünü çalıştığına ikna etmek de kendi görevidir.

hak ettiği parayı, değeri istemesi bile şımarıklık gibi algılanır.

çoğu beyaz yakalı hayatının büyük bölümünü okumakla geçirdiğinden, hayata karşı acemidir. bilemez patronlarının onu nasıl kullandığını, kimlerin üzerine basıp yükseldiğini anlaması zaman alır. yıllar sonra bunu anladığında ise hırslanır. boşa geçen yıllarını geri kazanmak için daha çok çalışmaya ve kendini göstermeye başlar. kaşarlanır. işte ondan sonra herkes tarafından yine şımarıklıkla itham edilir.

herkes maaşını 100 zannederken aslında 10 alır. bu onu içten içe üzer ve değersiz hissettirir. zira hak ettiğini aldığından asla emin olamaz.

bütün bu karmaşalar içinde yine de çalışmaktan ve üretmekten vazgeçmez. çalıştığı kuruma değer katmak için uğraşır.

zavallı beyaz yakalı. yalnızdır, değersizlik hissi ve hayatının bir gün düzeleceği umuduyla yaşayıp gider.

bir hayatın olmadığı halde harika bir yaşama sahipmiş gibi yapıyorsun durum bundan ibaret