samsun'da kısa dönemlerin sınavı yapılacaktı. trabzon'dan yakın bir arkadaşımla yola çıkacaktık. öğretmenevinden yer ayırttık. biletleri bir hafta evvel almıştık.
arkadaşım sivaslı, ben ayvalıklıyım. meğer onun samsun'da akrabaları varmış. nasıl olmuşsa sınava geleceğini öğrenmişler. ille de kendilerinde kalmasını istediler telefonda. arkadaşım yanında benim olduğumu, onlarda kalırsa bana ayıp olacağını belirtti. akrabaları beni de alıp gelmesi için çok yoğun ısrar edince bu kez ben onu kırmayıp istemeye istemeye kabul ettim.
hiç tanımadığım insanlar evlerini bana açtılar. utana sıkıla yemek yedim. giderken alınabilecek en büyük boy kutuda baklava aldım ki ufak da olsa bir hayrım dokunmuş olsun. aldığım tatlı öğretmenevine vereceğim para kadardı aşağı yukarı. sağ olsunlar çok iyi insanlardı. yabancı hissettirmemek için ellerinden geleni yaptılar. erkenden yattık. sabah altıda sınav yerine gidecektik. gece büyük tuvaletim geldi. dedim ki sıkayım dişimi ayıp olmasın insanlara gece vakti. uyandırırım, rahatsız ederim diye sıktım kendimi, uyudum.
millet sınav yerinde sıra kapmaya uğraşırken ben deli gibi hela arıyordum. sözün kısası mahcubiyet ve ar damarı insanı insan yapan şeydir.
çok da ihtiyacım olmadığı halde bana evini açan bu insanlara hala minnet duyarım. savaştan kaçan insanların bu kadar arsız olmaları hiçbir zaman anlamayacağım bir şey. onlara yurdunu açanların çocuklarını taciz edecek adamların yaşam hakkı olduğuna inanmıyorum.
empati falan diyorlar ya. sikeyim empatiyi. gittiğim misafirliklerde yayılarak dahi oturmayan ben kendimi bunların yerine koyamam, kimse kusura bakmasın. süreceksin böyle hareketler yapan köpeği savaşın en civcivli yerine. yediği kaba sıçan insan sayılmaz nazarımda.
(bkz: acımamak)
29.06.2017 · 22. sıra
yeni klasor 3
28.06.2017 14:27