bu konuda çok doluyum sözlük. apartmanın merdivenlerine çıktığımız an, çocuklarımı sessiz olması için uyaran bir anneyim. en yakın arkadaşım bir kafe sahibi ve sık sık çocuklarla oraya gidiyoruz. her gittiğimde gitmeden önce ayrı, oradayken ayrı tembihliyorum gürültü konusunda. çocuk bu, çabuk unutuyor. başkasının masasına gidip sohbet etmelerine zaten müsaade etmiyorum ama eskaza görmezsem ve - özellikle büyük oğlum çok sever sohbeti- bir sohbet başlamışsa kibarca çağırıyorum çocuğumu ki rahatsızlık vermesin.
sonra bakıyorum çevreme, ben "aman oğlum gürültü yapmayın, kimseyi rahatsız etmeyin" falan derken millet gerçekten yarınlar yokmuşçasına umarsız davranıyor. tepinen çocuklarına göz ucuyla bile bakmıyor.
paradoks burada başlıyor. onlar çocuksa ve tahammül etmemiz gerekiyorsa, benimkiler ne? ben niye çocuklarımı kısıtlıyorum, bi kıymetli çocuk onlarda mı? falan diye düşünmekten beynim yanıyor.
sonra diyorum ki; toplumsallaşmak, sosyalizasyon süreci falan böyle bir şey, ben uyardıkça o çocuk toplumsal davranışı öğrenecek.
bilemedim sözlük.
08.01.2020 · 36. sıra
elchi
07.01.2020 10:26