işte bu yüzden boşanırken 6 yaşındaki kızımın velayetini ben aldım. tek başıma aslanlar gibi mücadele edip büyüttüm. şimdi de üniversitede geleceği için o mücadele ediyor. ve şunu da çok iyi biliyor ki babası her daim yanında olacak.
edit: onlarca mesaj geldi.tek tek cevap vermekten yoruldum. aynı dertten muzdarip olan arkadaşlar nasıl başardın diye soruyorlar. öncelikle şunu söyleyeyim, zor ve yorucu bir süreç. ben avukat bile tutmadım ama komşularım, akrabalarım vs. yaşadığım evlilik hayatına şahit olanlar zaten gönüllü avukatlığımı yapmış oldular. tabii burada hakimin de (hakim kadındı) vicdanı ve öngörüsü de benim şansımdı. dava sürecinde kızım annesindeydi ve benden ayrı olması onu çok yıpratmıştı. son mahkemede kızım "ben babamın yaptığı yemekleri özledim, babamı istiyorum" diye ağlayınca hakim davayı sonlandırdı.
yazar arkadaşların avukatları "imkansız, çocuk anneye verilir" demişler ama verilmedi işte. bu olaylar 2007 yılında oldu. o zamanlar kanunlar mı farklıydı bilmiyorum ama dediğim gibi hakimin de vicdanı önemliydi demekki. zaten o hakimin verdiği kararın bugün ne kadar doğru bir karar olduğunu annesi bile kabul etmiştir herhalde.
06.05.2023 · 14. sıra
amabinyallah
05.05.2023 00:49 ~ 11:44