geçenlerde yurtdışındaydım. avrupanın en zengin ve gelişmiş ülkelerinin başında olan bir ülkede eğitimdeydim. çok şey gördüm ve hepsi de beni bizde niye böyle değil diye üzdü. sadece bir anımı anlatmak istiyorum.
akşam üstü eğitimden sonra çıktım dışarıya. bişeyler yiyip dolaşmak niyetiyle. durakta bekliyorum. bişey farkettim. bütün otobüsler sıfır yanaşıyor kaldırıma. tam duraktaki kaldırım ve otobüs kapısının yüksekliği eşit. inen kişiler direk kaldırımdan devam ediyor. belli ki oturup düşünmüşler bunu. araç için yol, ağaçlı ve çimli kaldırım, bisiklet yolu ve yaya yolu olarak 4'lü sıra yapmışlar. arkama baktım. genç bir kadın. çocuğunu okuldan almış. ortalama 5 veya 6 yaşında. çocuk da anne de ayrı ayrı bisiklet kullanıyor. çocuk önde, anne arkada bisiklet yolunda gidiyorlar. anne çocuğunun okul çantasını kendi selesine koymuş. gayet de keyifli ve güvenli bir yolculuk yapıyorlar. sonra baktım ki çoğu anne çocuğunu bu şekilde getirip götürüyor. şimdi söyleyin bana, ne annenin ne de o anda işinde olan babanın en küçük bir güvenlik endişesi olmadan yaşadıkları hayata biz de kavuşabilecek miyiz? cevabınız hayır ise ortadoğuda yaşadığınızın farkındasınızdır.
bi de bugün yaşadığımıza bakın. adam evden çıkıp işe gidiyor. geldiğinde manzara bu. deprem mi oldu? hayır. saldırı mı oldu? hayır. ne oldu peki? cevap belli. bir facia ülkemizde gerçekleştiyse tek nedeni bizleriz. binayı yapanlar biziz. kontrol edenler biziz. içinde yaşayanlar biziz. çünkü bizler kan emiciyiz.
ölenlerin ailelerine baş sağlığı dilerim. yaralılara geçmiş olsun dileklerimi sunarım.