ben eve girip esya aldim daha iki gun önce. artcilar biterse bina halen ayaktaysa girip esyalari çıkaralım diye düşünüyorduk.
bazı arkadaşlar uzaktan rahat konuşuyorlar. eşya olarak sifirlanmak, bütün ufak tefek birikimi taşınmaya, depremde yemege suya boka pusure harcamak vs bunlar inanın kolay şeyler değil. bugün bir buzdolabı almak istesem en kötüsü yirmi bin liradan başlıyor. benim bir aylık maaşım bu. aç mı gezeyim? olmuyor iste, devlet diye bir şey yok arkamızda mecbur ölümü göze alıp giriyoruz o evlere yoksa sonrasında rezil gibi yasiycaz. kimsenin acıyan gözlerle bakmasını kaldiramiyoruz. yardim teklif eden herkes bize böyle tepeden yaklaşıyor, biz yıllarca gururumuzla yaşadık milletin eline bakmayacak kadar onurluyuz o yüzden ölümü göze alıp giriyoruz anlatabiliyor muyum? bir de karşıma geçip, evi ve eşyalarınız saglamdayken akıl vermeyin nolur. ne çektiğimi bilmeden fikir buyuruyor bir sürü insan. yapmayın.
bu arada yaşanan sosyal dilemmanın bir örneğini aşağıya bırakıyorum, bunu yaşamaktansa riski almayı tercih ederim;
(bkz: depremzedelerin 1 ay sonra kovulmasi)
28.02.2023 · 46. sıra
98523
27.02.2023 13:39 ~ 14:49