ameliyat masasına yatıp narkozu yediğimiz zaman bir nevi hayattan siliniyoruz. 4 saat, 5 saat, artık ameliyat ne kadar sürerse o süre boyunca aslında hayatta yokuz. hayatta olmadığımızın farkında bile değiliz. şuur yok, bilinç yok. ölümden tek farkı tekrardan uyanıyoruz ve hayata kaldığımız yerden devam ediyoruz.
benim korkum ölüp yok olmak değil. ben daha çok nasıl öleceğimi düşünüyorum. bu düşünce daha sancılı sanki. vurularak ölmek, boğularak, yanarak, depremde enkaz altında kalarak veya kanser olup aylarca acı çekerek ölümü beklemek. şanslıysak 80 yaşımızdan sonra uykumuzda da ölebiliriz, her insanın da tercih edeceği ölüm şekli budur ama bunu biz seçemiyoruz.
bu zamana kadar 106 milyar insanın yaşadığı tahmin ediliyor ve bu insanların hepsi öldü, o anı yaşadılar ve bir bilinmezliğe gittiler. belki bizi görüyorlardır veya tamamen yok olmuşlardır, bunu neye inanırsan inan asla bilemezsin, sadece inanırsın. bunu tek bilenler ölüp aramızdan ayrılanlar, tabii onlar da bildiklerinin farkındalarsa.
belki de ölür ölmez yeni doğan bir bebekte can buluyoruz, ruh denen kavram başka bir bedende tekrardan canlanıyor. öyle olsa bile yine bunun farkında olmayacağız. en güzeli böyle şeyleri çok düşünmeden zıbarıp yatmak, geç oldu.
21.11.2021 · 5. sıra
salcakutusu
20.11.2021 01:34 ~ 01:38